Το φαινόμενο Κολοσσός!

Καλημέρα σε όλους! Καταρχάς με πρόλαβε πάλι η επικαιρότητα, και το ΝΒΑ, και δεν γινόταν να μην σας ποστάρω έστω τον σύνδεσμο του απίστευτου καρφώματος του Blake Griffin στα μούτρα του Kendrick Perkins, οπότε ορίστε : http://www.youtube.com/watch?v=le4dVeBiYlA&feature=share
Έχοντας καταφέρει να ξεκλέψω λίγο χρόνο για να ποστάρω και σήμερα πέρα απ' την Τετάρτη (έπεσαν λίγο τα views!!),  θα επιστρέψω ξανά στα εγχώρια θέματα και την Α1, και συγκεκριμένα θα ασχοληθώ όπως λέει και ο τίτλος με το φετινό φαινόμενο που ακούει στο όνομα Κολοσσός Ρόδου!
  Αρχικά θα παραθέσω δεδομένα και γεγονότα. Αυτό που παρακολουθούμε φέτος από πλευράς Κολοσσού, είναι πραγματικά εντυπωσιακό. Πιο συγκεκριμένα μιλάμε για μια ομάδα που ανέκαθεν ήταν από τις σταθερές ομάδες της Α1, αλλά πάντα βολόδερνε βαθμολογικά μεταξύ μέσης και θέσεων λίγο πριν τον υποβιβασμό, όλα αυτά όμως φέτος δεν ισχύουν. Για την ακρίβεια ο φετινός Κολοσσός υπό τις οδηγίες του νέου του coach Βασίλη Φραγκιά, πραγματοποιεί μια ονειρική θα λέγαμε σεζόν, βάζοντας σοβαρή υποψηφιότητα για την έξοδο σε κάποια Ευρωπαϊκή διοργάνωση. Θέλετε να μιλήσουμε με αριθμούς? Ο φετινός Κολοσσός λοιπόν σε 16 αγωνιστικές βρίσκεται στην τρίτη θέση του πρωταθλήματος της Α1, πίσω από Ολυμπιακό και Παναθηναϊκό, με 27 βαθμούς (δηλαδή 12 νίκες και 3 ήττες), έχοντας χάσει από τους δύο "μεγάλους" (στους οποίους όμως πούλησε πολυ ακριβά το τομάρι του), και από τον επίσης πολύ δυνατό φέτος Πανιώνιο. Από κει και πέρα, εκτός από τις εντός έδρας νίκες εντύπωση προκαλούν τα 6 "διπλά" του Κολοσσού εκ των οποίων τα 3 μέσα στις πολύ καυτές έδρες του Άρη, του Ηλυσιακού και του ΚΑΟΔ, ενώ τα άλλα 3 με Περιστέρι, Ίκαρο και Μαρούσι, εξελίχθηκαν σε παράσταση για έναν ρόλο, αφού οι διαφορές άγκιξαν και στα 3 ματς τους 20 πόντους!. Πως όμως μια μέτρια ομάδα όπως ο Κολοσσός, καταφέρνει από την μία σεζόν στην άλλη να να πετύχει μια τόσο θεαματική βελτίωση?
  Προτίστως ο Κολοσσός είναι ένα από τα πιο υγιή σωματεία στην Α1. Και αυτό διότι, διαθέτει μια πολύ σοβαρή διοίκηση που είναι ως ένα μεγάλο βαθμό πολύ τυπική και σωστή στις οικονομικές της υποχρεώσεις απέναντι στους παίχτες και τεχνικό team της ομάδας, πράγμα που ευνοεί την διάθεση και την θέληση του σωματείου για δουλειά. Δεύτερον ο Κολοσσός ανέκαθεν άρα και φέτος, εκπροσωπεί ένα ολόκληρο νησί, ή μια ολόκληρη κοινωνία (την Ρόδο) αν θέλετε στην Α1, πράγμα που σημαίνει ότι ελείψει δεύτερης ομάδας στο νησί σε τόσο υψηλή κατηγορία, οι τοπικοί παράγοντες, δήμος κλπ. στηρίζουν 100% την προσπάθεια της ομάδας, και αυτό φαίνεται βέβαια και από το κόσμο της πόλης, όπου σε κάθε εντός έδρας αγώνα της ομάδας το Βενετόκλειο είναι κατάμεστο δημιουργώντας μια εξαιρετική αγωνιστική ατμόσφαιρα για τους παίχτες.
  Τρίτον στο αγωνιστικό κομμάτι ο Κολοσσός φέτος διαθέτει εξαιρετικό προπονητικό team, με τον Βασίλη Φραγκιά να αποδεικνύει για άλλη μία φορά ότι είναι ένας από τους πιο ανερχόμενους έλληνες προπονητές, αλλά και τους βοηθούς του και ειδικά στον τομέα του scouting, όπου έχει γίνει πραγματικά εξαιρετική δουλειά αφού το ρόστερ του φετινού Κολοσσού απαρτίζεται από τους έναν σταθερά πολύ ποιοτικό ελληνικό κορμό που συνυπάρχουν χρόνια στην ομάδα (Τσάμης, Ασημακόπουλος, Χαρίσης, Γεωργαλής), μία προσωπική επιλογή του προπονητή που αποδείχθηκε λαυράκι (Λιακόπουλος), καθώς και εξαιρετικούς Αμερικανούς (Χόμπσον, Χάτεν, Μπόικιν), και βέβαια το σημαντικότερο είναι ότι οι ρόλοι μεταξύ αυτών έχουν αποδοθεί σχεδόν τέλεια με κύριο άξονα, την καλύτερη δυνατή ομαδική λειτουργία.  Βάλε ακόμα στην συνάρτηση και το εξαιρετικό κλίμα που επικρατεί μεταξύ παιχτών, προπονητή βάσει των δηλώσεών τους κατά την διάρκεια της σεζόν, και έχουμε μια ομάδα που όχι μόνο προσφέρει πολύ όμορφο, ποιοτικό και θεαματικό συνάμα μπάσκετ αλλά φέρνει και αποτελέσματα, και κατά συνέπεια προσδοκίες (όπως προανέφερα) για έξοδο (για πρώτη φορά στην ιστορία του) σε Ευρωπαϊκή διοργάνωση. Ας ελπίσουμε ότι ο χρόνος θα δικαιώσει την ομάδα του Κολοσσού, γιατί πραγματικά το αξίζει!
   Αυτά για σήμερα, αύριο και πάλι κοντά σας (μετά το μεσημέρι, αφού δώσω επιτέλους το άτιμο το μάθημα!). Χαιρετώ σας!

Οι 10 κορυφαίοι playmaker του ΝΒΑ όλων των εποχών!

  Καλησπέρα σας! Μετά από το μεγάλο διάλειμμα του ΣΚ χωρίς post, σήμερα έχω την συνέχεια των Top10 των κορυφαίων όλων των εποχών του ΝΒΑ, και συγκεκριμένα σήμερα η λίστα αφορά τους 10 κορυφαίους playmakers όλων των εποχών.Να επισημάνω ότι μετά από προτροπή κάποιων φίλων, αντίθετα με το πρώτο Τop10, το σημερινό θα μετράει αντίστροφα από το Νο10!Ξεκινάω λοιπόν:

10.Gary Payton (1.93, 1968)
Στην 10η θέση, έχω τον γνωστό και ως "Τhe Glove"(Το γάντι) λόγω της "εφαρμογής" του σαν γάντι πάνω στους αντίπαλους παίχτες στην άμυνα, Gary Payton. Ίσως από τους πιο σκληροτράχηλους παίχτες που έχουν περάσει από το ΝΒΑ, ο οποίος μεγαλούργησε με την φανέλα των Seattle Supersonics. Μιλάμε για ένα πραγματικό σκυλί στην άμυνα και μια σταθερά πολύ ποιοητική λύση στο σουτ όταν το χρειάζεται η ομάδα. Παίχτης νικητής ο οποίος στην καριέρα του μεταξύ άλλων έχει κατακτήσει ένα πρωτάθλημα ΝΒΑ με την φανέλα των Miami Heat το 2006 (στην τελευταία του χρονιά στο ΝΒΑ), έχει ανδειχθεί Καλύτερος Αμυντικός του ΝΒΑ το 1996 καθώς και 9 φορές All-Star. 


9. Bob Cousy (1.85, 1928)
Το γεγονός ότι πρωταγωνίστησε στα πέτρινα χρόνια του ΝΒΑ, και την δεκαετία του 50' του κόβει πόντους από την κορυφή της λίστας καθώς το μπάσκετ δεν είχε τόσο υψηλό επίπεδο συγκριτικά με τις μετέπειτα γενιές. Ωστόσο όταν μιλάμε για τον Bob Cousy μιλάμε για μία από τις εμβληματικές μορφές του ΝΒΑ, παίχτη θρύλο των Boston Celtics με τους οποίους κατάφερε να κατακτήσει 6 πρωταθλήματα το 57',59',60' έως και 63'. Αγωνιστικά μιλάμε για μια πραγματική μηχανή ασσίστ, ο οποίος μεταξύ άλλων έχει αναδειχθεί μία φορά MVP του πρωταθλήματος αλλά και 13 φορές All-Star. Ακόμα άξιο αναφοράς το γεγονός ότι το βραβείο για τον καλύτερο playmaker του Κολλεγιακού Πρωταθλήματος φέρει το όνομά του.


8.Nate Archibald (1.85, 1948)
Στο Νο8 συναντάμε τον Nate Archibald ή για πολλούς "Tiny" (μικροσκοπικός), λόγω της μικρής σωματοδομής του. Ωστόσο αν και μικρός στο δέμας, ο Archibald αποτελούσε έναν εκπληκτικό αθλητή μέσα στο παρκέ. Αλτικός, γρήγορος, εξαιρετικά δυνατός και με έφεση στο σκοράρισμα (την σεζόν 1973 συγκεκριμένα είχε μέσο όρο 34 πόντους και 11 ασσίστ ανά παιχνίδι!). Τα περισσότερα χρόνια της καριέρας του τα πέρασε ως παίχτης των Cincinnati Royals (των μετέπειτα Kansas City Kings και ξανά μετέπειτα Sacramento Kings),ωστόσο η δίψα του για ένα πρωτάθλημα τον έφερε στους Celtics με τους οποίους το 1981 κατέκτησε τον μοναδικό τίτλο της καριέρας του. Προσωπικές διακρίσεις είναι η ανάδειξη του σε All-Star 6 φορές και παρουσίες στην καλύτερη πεντάδα του πρωταθλήματος.


7.Steve Nash (1.90, 1974)
Τι και αν ακόμα είναι εν ενεργεία παίχτης ο γερο-Nash? Το γεγονός ότι μιλάμε για έναν εκ των κορυφαίων playmaker όλων τον εποχών είναι αρκετό για να του δώσει την 7η θέση στην λίστ. Ο καναδός σταρ των Phoenix Suns, μπορεί σε αντίθεση με τους από κάτω του στην λίστα να μην έχει κατακτήσει (ακόμα) κάποιο πρωτάθλημα ΝΒΑ, ωστόσο είναι από τους λίγους παίχτες που κατάφεραν να ανάγουν την ασσίστ σε τέχνη. Εκπληκτικός πασέρ αλλά συνάμα και δολοφονικός σουτέρ τριών πόντων, στον οποίο ήδη ανήκει η 6η θέση με τους κορυφαίους πασέρ όλων των εποχών.Μεταξύ άλλων ο Nash έχει ανδειχθεί 2 φόρες MVP του ΝΒΑ (2005, 2006), καθώς και 7 φορές All-Star.

6.Pete Maravich (1.96, 1947)
Επιτρέψτε μου να πω ότι αυτός είναι ο αγαπημένος μου. Μιλάμε για τον πρώτο "δίμετρο" Playmaker της ιστορίας, και τον παίχτη που για πολλούς (μεταξύ των, και εγώ) τελειοποίησε τα βασικά του αθλήματος, δεν είναι τυχαίο άλλωστε ότι οι ασκήσεις για εκμάθηση ντρίπλας και χειρισμού της μπάλας φέρουν το όνομά του (Maravich Drills). Ο Μaravich η αλλιώς "Pistol Pete", ήταν κάτι πραγματικά πρωτόγνωρο για το ΝΒΑ, σκόραρε, πάσσαρε, έκλεβε, και όλα αυτά με έναν πολύ θεαματικό τρόπο. Παρ' όλα αυτά η καριέρα του υστερεί από των υπόλοιπων στην λίστα λόγω της απουσίας πρωταθλήματος ΝΒΑ, ενώ σε προσωπικό επίπεδο έχει αναδειχθεί να δείξει τις 5 φορές που έχει αναδειχθεί All-Star (ίσως και η επιλογή του να έχει κάποια υποκειμενική κρίση από μέρους μου). Πέθανε στις 5 Ιανουαρίου του 1988 από καρδιακή προσβολή. 


5.Walt Frazier (1.93, 1945)
Και πάμε σε μία παλιά δόξα των New York Knicks της δεκαετίας του 70'.O Frazier είναι ίσως από τους πιο all-around "άσσους" όλων των εποχών. Ψηλός για την θέση, με συμβολή στο σκοράρισμα, στην ασσίστ, στα rebound με γεμάτη στατιστική σε κάθε ματς. Μαζί με τον Willis Reed (No10 στην λίστα με τους centers), δημιούργησαν ένα εκπληκτικό δίδυμο "ψηλού-κοντού" που τους οδήγησε στην κατάκτηση δύο τίτλων ΝΒΑ το 1970 και 1973. Ακόμα ο Frazier έχει ανδειχθεί και 7 φορές All-Star με παρουσίες και στην καλύτερη πεντάδα του πρωταθλήματος.


4.Jason Kidd (1.93, 1973)
Στο Νο4 συναντάμε άλλον έναν εν ενεργεία παίχτη, τον γνωστό μας και μη εξαιρετέο Jason Kidd.Όσοι παρακολουθούν χρόνια ΝΒΑ, όταν ακούν Jason Kidd 3 λέξεις φέρνουν στο μυαλό τους: ευφυία και triple-double! Δηλαδή τα 2 στοιχεία που τον έχουν αναδείξει σε έναν εκ των κορυφαίων στην θέση του. Πραγματικός υπολογιστής μέσα στο γήπεδο, ψηλός για την θέση του, πράγμα που τον έχει αναδείξει σε μια "μηχανή" παραγωγής triple-double, στην οποία κατηγορία είναι και τρίτος όλων των εποχών! O Kidd μεγαλούργησε με τις φανέλες των Suns,Nets και Mavericks με τους οποίους άρχισε την καριέρα του και επέστρεψε για να κατακτήσει το περασμένο καλοκαίρι το πολυπόθητο πρώτο του δαχτυλίδι πρωταθλητή. Ακόμα έχει ανδειχθεί 10 φορές All-Star καθώς είναι και 3ος στην λίστα με τους κορυφαίους πασέρ όλων των εποχών!


3.Isiah Thomas (1.85, 1961)
Στο Νο4, συναντάμε τον άλλωτε "Ζέκε" του ΝΒΑ, τον γνωστό σε όλους μας Isiah Thomas. Μέλος της θρυλικής ομάδας των Detroit Pistons των late-80's ("Bad Boys"), στους οποίους ήταν ουσιαστικά ο κινητήριος μοχλός. Ο Thomas ήταν ένα "μαμούνι" μέσα στο γήπεδο, απίστευτα γρήγορος, με τρομερή αντίληψη στην πάσα και στο κλέψιμο, αλλά και εξαιρετικός αμυντικός (πολλές φορές μάλιστα γινόταν εξαιρετικά σκληρός στον τρόπο που αμυνόταν). Μαζί με τα έταιρα "κακά παιδιά" του Detroit, Dennis Rodman, Bill Laimbeer, Joe Dumars κλπ. κατάφερε να φτάσει σε 2 πρωταθλήματα ΝΒΑ το 1989 και 1990 και μάλιστα στο δεύτερο αναδείχθηκε και MVP των τελικών. Ακόμα έχει αναδειχθεί 12 φορές All-Star καθώς κατέχει και την 7η θέση στους κορυφαίους πασέρ όλων των εποχών.


2.John Stockton (1.85, 1962)
ΟΚ, εδώ έχουμε πολλά να πούμε. Και αυτό γιατί μιλάμε ίσως για τον πιο κλασσικό Playmaker της λίστας, και τον κορυφαίο πασέρ και "κλέφτη" στην ιστορία του ΝΒΑ. Ο Stockton ως γνωστόν άρχισε και τελείωσε την καριέρα του με την φανέλα των Utah Jazz, κόβοντας και ράβοντας για τον έταιρο super star της ομάδας Karl Malone, άλλωστε οι χιλιάδες συνεργασίες τους έχουν μείνει στην ιστορία με την φράση "Stockton to Malone". Όσοι γνωρίζουν τον Stockton μιλάνε για παίχτη με τρομερό μπασκετικό ΙQ , τρομερή έφεση στο σουτ, αλλά και ίσως για έναν από τους πιο βρώμικους παίχτες στην ιστορία. Παρ' όλα αυτά ο Stockton έχει καταφέρει σε 19 χρόνια στο ΝΒΑ, να αναδειχθεί 10 φορές Αll-Star, 2 φορές μέλος της καλύτερης πεντάδας του πρωταθλήματος ενώ ακόμα ήταν μέλος της θρυλικής Dream Team του 1992.


1. Magic Johnson (2.06, 1959)
Και φτάσαμε κορυφή! Και ποιον άλλον θα συναντάγαμε, από τον θρυλικό "Μagic"! Ίσως ο πιο επαναστατικός παίχτης στην ιστορία του αθλήματος, αφού στην 10ετία του 80 όπου οι περισσότεροι παίχτες με ύψος 2.06 και πάνω, παίζανε καθαρά στο ζωγραφιστό, αυτός έπαιζε playmaker, και μάλιστα καλύτερα από οποιονδήποτε. Πραγματικά μιλάμε για έναν κυρίαρχο του παιχνιδιού αφού σε οποιαδήποτε στατιστική κατηγορία είχε εξωπραγματικά νούμερα (άλλωστε είναι 2ος στην κατηγορία των triple-double όλων των εποχών) και συν τοις άλλοις οδήγησε τους Lakers σε 3 πρωταθλήματα ΝΒΑ, και μάλιστα στο τελευταίο το 1987, ελλείψει του τραυματία Kareem Abdul Jabbar Κλήθηκε να παίξει center, κάτι που φυσικά κατάφερε με περίσσια άνεση! Μεταξύ άλλων ο Magic στην καριέρα του έχει αναδειχθεί MVP του πρωταθλήματος 3 φορές όσες και MVP των τελικών του ΝΒΑ, ενώ ακόμα έχει αναδειχθεί 12 φορές All-Star, είναι 4ος πασέρ στην ιστορία του ΝΒΑ, καθώς ήταν και μέλος της Dream Team το καλοκαίρι του 1992. Πραγματικά Magic!

Αυτό ήταν λοιπόν και το Top10 με τους κορυφαίους playmaker στην ιστορία του ΝΒΑ, ελπίζω να σας άρεσε και έτσι τελειώνω και για σήμερα! Ραντεβού την Τετάρτη το απόγευμα! Χαιρετώ σας!

Το "Next Big Thing" του City!

Χαίρετε και πάλι! Σήμερα επιστρέφω με ένα post του οποίου θα δείτε πολλά όμοια στο μέλλον, και για την ακρίβεια το γενικό θέμα είναι τα ανερχόμενα ταλέντα, τα παιδιά εκείνα που αυτήν την στιγμή λίγοι γνωρίζουν αλλά στο μέλλον θα μας απασχολήσουν ουκ ω λίγες φορές, τόσο από την χώρα μας όσο και από τον υπόλοιπο κόσμο. Σεφτέ θα κάνω με ένα ταλέντο από την εγχώρια "αγορά" και συγκεκριμένα από το γνωστό μας Αιγάλεω (City) και συγκεκριμένα με τον μικρό Βασίλη Χαραλαμπόπουλο, γιο της παλιάς δόξας του Α.Ο. Αιγάλεω Νίκου Χαραλαμπόπουλου.
  Ο μικρός όπως είναι λογικό λόγω του πατέρα του, ξεκίνησε τα μπασκετικά του βήματα στον Α.Ο. Αιγάλεω, σε ηλικία μόλις 4 ετών(!) υπό τις οδηγίες του coach Καλημανα. Ο μικρός ξεχώριζε από τότε λόγω της σωματικής του διάπλασης αλλά σε μία τόσο μικρή ηλικία είναι εξαιρετικά δύσκολο να βγάλεις συμπεράσματα, Ωστόσο η ενασχόλησή του με το άθλημα απο τόσο μικρή ηλικία, μόνο θετικά θα μπορούσε να λειτουργήσει για τον Βασίλη, αφού την δεδομένη στιγμή μιλάμε για ένα παιδί μόλις 14 χρονών (γεννηθής το 1997), με ύψος ήδη κοντά στα 2 μέτρα (και προοπτικές για 2.10 σχεδόν εύκολα!!!). Eπίσης διαθέτει πλούσια αθλητικά προσόντα, είναι αριστερόχειρας με πραγματικά εξαιρετικό χειρισμό της μπάλας (άλλωστε αγωνίζεται καθαρά στην θέση 3, παρά το ύψος του), ο οποίος μεταξύ άλλων έχει ως πρότυπά του τους έταιρους "μεγάλους" αριστερόχειρες Δημήτρη Διαμαντίδη και Manu Ginobili! Τυχαίο?
   Ωστόσο πέρα από τα τεχνικά στοιχεία που χαρακτηρίζουν τον Βασίλη Χαραλαμπόπουλο υπάρχουν ένα σωρό επιτεύγματα που έχει επιτύχει παρά το μικρό της ηλικίας του. Πιο συγκεκριμένα ήταν βασικό μέλος της μεικτής ομάδας της ΕΣΚΑ υπό τις οδηγίες του Γιώργου Λημνιάτη, όπως και μέλος της Εθνικής Ομάδας Παίδων, με coach τον Μάνο Μανουσέλη, που συμμετείχε το περασμένο καλοκαίρι στο Πανευρωπαϊκό Πρωτάθλημα στην Τσεχία, και μάλιστα ώντας 2 χρόνια μικρότερος από τους περισσότερους (αφού το πρωτάθλημα είναι για τους γεννημένους το 1995 και μικρότερους!!!). Ακόμα με την φανέλα του Αιγάλεω κατάφερε πέρυσι να οδηγήσει την ομάδα των παμπαίδων στον τίτλο του πρωταθλήματος της ΕΣΚΑ όπου άτυπα ήταν ο MVP με διαφορά από τον δεύτερο, καθώς επίσης φέτος οδηγεί την ομάδα παίδων του City στην 5η θέση του πρωταθλήματος με βλέψεις για την τελική 4άδα. Ωστόσο η φετινή χρονιά είναι πραγματικά ξεχωριστή για τον μικρό Βασίλη διότι από την αρχή της σεζόν είναι μέλος και της αντρικής ομάδας του Αιγάλεω στην Β' Εθνική κατηγορία και μάλιστα στο ματς με τον Διαγόρα Ρόδου, έγινε ο δεύτερος μικρότερος παίχτης που έχει αγωνιστεί ποτέ σε Εθνική Κατηγορία!!!
  Στο Αιγάλεω οι συμπαίχτες του και οι προπονητές του κυριολεκτικά "στάζουν μέλι" για τον μικρό, κάνοντας αναφορά για ένα πραγματικά σπάνιο ταλέντο, που πέρα από τα μπασκετικά προσόντα του, τον διακρίνει σοβαρότητα, χαμηλοί τόνοι και όρεξη για σκληρή δουλειά. Άλλωστε ο coach του στην αντρική ομάδα του Αιγάλεω, Αποστόλης Χατζηγιαννακός σε δηλώσεις του μεταξύ άλλων ανέφερε:
"το μεγαλύτερό του πλεονέκτημα είναι η ωριμότητά του, μοιάζει σα να παίζει χρόνια μπάσκετ.
Έχει σιγουριά και αυτοπεποίθηση στις κινήσεις του, που δεν συνάδουν με το νεαρό της ηλικίας του. Αισθάνομαι πολύ τυχερός που έχω ένα τέτοιο παιδί στην ομάδα μου, γιατί πέρα από καλός αθλητής είναι και πολύ καλό παιδί".
  Κατά την δική μου ταπεινή άποψη, ο Χαραλαμπόπουλος πραγματικά έχει προοπτικές να αφήσει εποχή, και μάλιστα σε Πανευρωπαϊκό ή ακόμα και Παγκόσμιο επίπεδο, ωστόσο η ιστορία έχει αποδείξει ότι τα μεγάλα ταλέντα εύκολα μπορούν να γίνουν μεγάλες φούσκες. Δική μου ευχή και προτροπή να συνεχίσει με σοβαρότητα και μεθοδικότητα την σκληρή δουλειά έτσι ώστε να έχουμε την χαρά να τον δούμε στα "μεγάλα" παρκέ. Κάτω σας παραθέτω το βίντεο του περυσινού τελικού των παμπαίδων όπου ο Βασίλης οδήγησε το Αιγάλεω στον τίτλο επί της ομάδας του Πανελληνίου Γ.Σ. http://www.youtube.com/watch?feature=player_embedded&v=wIRKfqk71GY
  Τέλος και για σήμερα, επιστροφή ξανά την ερχόμενη Δευτέρα, αφού μεσολαβεί αρκετά επιβαρυμένο 3ήμερο με διάβασμα και αγωνιστικές υποχρεώσεις με την ομάδα. Χαιρετώ σας!

Η άγρια ομορφιά της Α' ΕΣΚΑΝΑ!

Καλησπέρα και πάλι σε όλους. Για σήμερα είχα προγραμματισμένο post με εντελώς διαφορετικό περιεχόμενο, ωστόσο το χθεσινό ντέρμπυ κορυφής της αγωνιστικής της Α' ΕΣΚΑΝΑ με ανάγκασε να ασχοληθώ αποκλειστικά με αυτό και κατά συνέπεια με την εν λόγω κατηγορία στο σημερινό post.
  Αρχικά για το χθεσινό ματς (στο οποίο ήμουν παρόν) να δώσω τα εξής στοιχεία. Αντίπαλες ομάδες ήταν ο Φάρος Κερατσινίου με τον Μανδραϊκό για τον δεύτερο γύρο του πρωταθλήματος, και συγκεκριμένα ο Μανδραϊκός βαθμολογικά πρώτος με μία ήττα (από τον Φάρο εντός) ενώ ο Φάρος τρίτος με 3 ήττες. Το ματς δικαιολογημένα και αναμενόμενο να ήταν ντέρμπυ από την αρχή μέχρι το τέλος, αφού με δεδομένο ότι και οι 2 ομάδες κυνηγάνε με αξιώσεις την άνοδο στην Γ' Εθνική, είναι λογικό να θέλουν πάσει θυσία την νίκη, ο Μανδραϊκός από την πλευρά του για να καθαρίσει την πρώτη θέση ενώ ο Φάρος για να ξαναμπεί στο παιχνίδι της ανόδου μετά τα στραβοπατήματα με Εθνικό και Πρωτέα. Το ματς είχε μια κατάληξη την οποία ούτε σε αγώνες Ευρωλίγκας δεν έχουμε δει. Συγκεκριμένα μετά από διαδοχικά "μεγάλα" σουτ και από τις δύο ομάδες, το σκορ έχει διαμορφωθεί στο 59-58 υπέρ του Φάρου, και με 15 δευτερόλεπτα για το τέλος έχει ολόκληρη επίθεση ο Μανδραϊκός. Ο Φάρος επιλέγει καθαρή άμυνα, και στα 2 δευτερόλεπτα μετά από αδράνεια της άμυνας της ομάδας του Κερατσινίου βγαίνει σχετικά ελεύθερο σουτ τριών πόντων σε παίχτη της Μάνδρας, ο οποίος προφανώς σουτάρει και σε ουσιαστικά νεκρό χρόνο κερδίζει 3 βολές μετά από φάουλ που σφυρίζεται!!! Και εδώ έρχονται τα πάνω κάτω: ο παίχτης της  Μάνδρας ενώ χρειάζεται μόνο μία βολή για την παράταση και 2 για την νίκη, ανέλπιστα χάνει και τις 3 βολές!!! Και φυσικά ο Φάρος πανηγύρισε την νίκη.( http://aofaros.blogspot.com/2012/01/11.html αυτό είναι το blog του Φάρου όπου μπορείτε να δείτε το συγκλονιστικό φινάλε).
  Τα στοιχεία που κάνανε πολύ ξεχωριστό πέρα από την κατάληξή του το χθεσινό ματς είναι τα εξής:
Πρώτον μιλάμε για 2 ομάδες που παρόλο που αγωνίζονται στην Α' ΕΣΚΑΝΑ δεν έχουν τίποτε να ζηλέψουν από ομάδες της Γ' ή ακόμα και της Β' Εθνικής. Και πιο συγκεκριμένα μιλάμε για ομάδες με budget της τάξεως των 120-150 χιλιάδων ευρώ, άκρως φερέγγυες διοικήσεις, με άψογη οργάνωση (τεχνικό team, γήπεδο, εξοπλισμό κλπ.) καθώς και ρόστερ με παίχτες μέχρι πρότινως πρωταγωνιστούσαν στην Γ' και Β' Εθνική κατηγορία. Δεύτερον όποιος είχε την τύχη να βρίσκεται στο γήπεδο ήταν μάρτυρας μια υπέροχης ατμόσφαιρας στις εξέδρες, σε ένα γήπεδο χιλίων θέσεων κυριολεκτικά κατάμεστο από άκρως μπασκετικό κόσμο και μη. Ωστόσο μην νομίζετε ότι ήταν μόνο ένα ματς, ή ότι μόνο αυτές οι δύο ομάδες ξεχωρίζουν. Για την ακρίβεια αντίστοιχης δυναμικής και οργάνωσης σαν σωματεία είναι οι επίσης μέσα στο κυνήγι της ανόδου Εθνικός Πειραιά και Ιωνικός Νικαίας ενώ λίγο πιο κάτω υπάρχει και ο Ίκαρος/Ακαδημία και Άρης Νικαίας, εξίσου σοβαρά σωμαεία, και βέβαια αντίστοιχα ματς έχουμε δει τουλάχιστον 4-5 φορές στον πρώτο γύρο μεταξύ των εν λόγω ομάδων. Εκεί που θέλω να καταλήξω είναι ότι, όπως όλοι οι μπασκετικοί παραδέχονται φέτος, το πρωταθλημα της Α' ΕΣΚΑΝΑ δεν έχει να ζηλέψει τίποτα από τα πρωταθλήματα των Εθνικών Κατηγοριών.
  Αντίθετα στην Α' ΕΣΚΑΝΑ πέρα από το πρωτόγνωρο πολυ υψηλό μπασκετικό φετινό επίπεδο των ομάδων, βλέπουμε γενικότερα διοικήσεις με μεράκι, όρεξη και "αρρώστια" αν θέλετε για τον χώρο, που έχουν την διάθεση να πληρώσουν για το καλό της ομάδας και ειδικότερα για το καλό των αθλητών. Επιπροσθέτως ένα στοιχείο που κάνει ξεχωριστή την Α' ΕΣΚΑΝΑ είναι ότι στην πλειοψηφία των αγώνων βλέπουμε γεμάτα γήπεδα, πράγμα αναμενόμενο διότι η κατηγορία είναι τοπική, πράγμα που σημαίνει ότι η κάθε ομάδα αντιπροσωπεύει μια ολόκληρη πόλη και είναι λογικό να υπάρχει μεγάλη στήριξη όχι μόνο στα εντός αλλά και στα εκτός έδρας ματς (άλλωστε η ΕΣΚΑΝΑ σαν ένωση είναι μικρή εδαφικά). Τέλος εξίσου σημαντικό είναι το γεγονός ότι το πρωτάθλημα είναι από τα πιο ανταγωνιστικά στην Ελλάδα διότι, πέφτουν 3 ομάδες στην Β' ΕΣΚΑΝΑ αλλά ανεβαίνει μόνο μία στην Γ' Εθνική! Και ειδικά φέτος που όπως προανέφερα το επίπεδο των ομάδων έχει ανέβει πάρα πολύ κανείς δεν μπορεί να προβλέψει πρωταθλητή και προς υποβιβασμό ομάδες, αντιθέτως γίνονται σε κάθε αγωνιστική πραγματικές μάχες που από ότι φαίνεται θα μας κρατήσουν σε αγωνία μέχρι και την τελευταία αγωνιστική! Εγώ από την πλευρά μου δεν έχω να πω κάτι άλλο από το να σας παραπέμψω στο www.attikabasket.gr (υπάρχει και στους συνδέσμους του blog) ώστε να ενημερωθείτε για τις αγωνιστικές (ώρες διεξαγωγής, γήπεδα κλπ.) της Α' ΕΣΚΑΝΑ και να βρεθείτε και εσείς σε κάποιον αγώνα της κατηγορίας!
Τέλος και για σήμερα, με μια μικρή πιθανότητα αύριο να μην ανεβάσω post, ανανεώνω με σιγουριά το ραντεβού για την Πέμπτη! Χαιρετώ σας!

Η Ισπανική "έκπληξη" του φετινού ΝΒΑ!

Καλησπέρα και πάλι. Σήμερα μετά την Ελλάδα και τα εγχώρια μπασκετικά επιστρέφω ξανά στο ΝΒΑ με ένα μικρό αλλά ενδιαφέρον ελπίζω post. Πιο συγκεκριμένα σήμερα θα σχολιάσω την ισπανική έκπληξη του φετινού ΝΒΑ (όπως λέει και ο τίτλος), και δεν εννοώ άλλον παρα τον ισπανό rookie Ricky Rubio.
  Για όσους δεν γνωρίζουν την προϊστορία του Rubio, θα κάνω ένα σύντομο flashback. Ο Rubio λοιπόν μας συστήθηκε το καλοκαίρι του 2006 όταν στο Ευρωμπάσκετ των παίδων οδήγησε την Ισπανία στην πρώτη θέση, κατακτώντας παράλληλα τον τίτλο του MVP έχοντας μέσο όρο 23.8 πόντους, 12.8 rebound και 7.1 ασσίστ, ενώ στον τελικό της διοργάνωσης έκανε όργια τελειώνοντας το ματς με 51 πόντους, 24 rebound, 12 ασσιστ και 7 κλεψίματα. Από κει και έπειτα ακολούθησαν παρουσίες στην Ευρωλίγκα με Μπανταλόνα και Μπαρτσελόνα (με την οποία κατέκτησε και τον τίτλο το 2010) καθώς και συμμετοχές με την εθνική ομάδα της Ισπανίας με την οποία στα 21 του έχει ήδη κατακτήσει 2η θέση στους Ολυμπιακούς Αγώνες και 2 Ευρωμπάσκετ. Και φτάνουμε στο ΝΒΑ.
  O Ricky Rubio δηλώνει συμμετοχή στο Draft του 2009, και επιλέγεται στο Νο5 από τους Minnesota Timberwolves. Ο ίδιος ωστόσο υπογράφει συμβόλαιο 3ετούς διαρκείας με την Μπαρτσελόνα, και επιλέγει να αφήσει stand by το ΝΒΑ, ώστε να "ψηθεί" πρωτού περάσει τις πύλες του κορυφαίου πρωταθλήματος στον κόσμο, και όντως έπραξε σωστά. Αυτό διότι ναι μεν στις ευρωπαϊκές διοργανώσεις οι εμφανίσεις του ήταν μέτριες, και μάλιστα κατακρίθηκε από πολλούς για την έλλειψη ικανότητάς του στο σουτ, ωστόσο ξεχνάγανε ότι μιλάμε για ένα παιδί 20 χρονών, ηλικία στην οποία άλλα παιδιά την θέση βασικού στην υπερδύναμη Μπαρτσελόνα δεν την βλέπανε ούτε με κυάλια. Έτσι οι εμπειρίες που πήρε από τα 3 αυτά χρόνια σαν Καταλανός, αυτήν την στιγμή αποδίδουν καρπούς και τον δικαιώνουν καθημερινά.
  Πιο συγκεκριμένα ο Ρούμπιο στην φετινή του πρώτη χρονιά σαν rookie στο ΝΒΑ και τους Timberwolves, μετράει 11 πόντους, 4.6 rebound, 8.3 ασσίστ και 2.4 κλεψίματα σε 32.3 λεπτά συμμετοχής, στις πρώτες 16 αγωνιστικές του πρωταθλήματος, στις 6 από τις οποίες ξεκίνησε και βασικός και φυσικά μαζί με τον super Kevin Love και τον έταιρο rookie Derick Williams οδηγούν τους Timberwolves σε ένα ρεκορ 7-9 και βλέψεις για πρόκριση στα φετινά playoff. Πολλοί ωστόσο μπορούν να θεωρούν τυχαία τα επιτεύγματα του Ισπανού σταρ ή ότι ακόμα σε ομάδα με πρωταγωνιστικό ρόλο δεν θα μπορούσε να σταθεί. Και εδώ έρχομαι να απαντήσω το εξής: ο Ρούμπιο ήταν αναμενόμενο να ταιριάξει τόσο καλά στο ΝΒΑ, και αυτό για τον εξής βασικότατο λόγο. Οκ συμφωνώ ότι τα αθλητικά του και σωματικά του προσόντα δεν ανταποκρίνονται στον μέσο κλασσικό υπεραθλητικό παίχτη του ΝΒΑ, ωστόσο ο Ρούμπιο προσφέρει αυτό που οι άλλοι νέοι point guards του ΝΒΑ δεν συνηθίζουν να κάνουν, και αυτό είναι η πάσα/ασσίστ, και η πιεστική άμυνα. Για την ακρίβεια ο Ρούμπιο συνηθισμένος σε πιο κλειστές και σκληρές άμυνες στο ευρωπαϊκό μπάσκετ (πέρυσι μάνι μάνι είχε έναν ολόκληρο Διαμαντίδη σε 4 ματς να του κάνει την δουλειά δύσκολη), ερχόμενος στο ΝΒΑ βρήκε πιο ανοιχτές και χαλαρές άμυνες, πολύ ανοιχτό γήπεδο το οποίο άριστα εκμεταλεύεται, άρα βούτηρο στο ψωμί του νεαρού playmaker. Επίσης η συνηθισμένη καλή του άμυνα είναι ένα μεγάλο συν στο ΝΒΑ όπου η καλή περιφερειακή άμυνα σπανίζει, και βάλτε στην εξίσωση ένα καλοκαίρι όπου δούλεψε αρκετά διεξοδικά το σουτ του (άλλωστε το φετινό 40% στα τρίποντα και 80% στις βολές μαρτυράει την βελτίωσή του), και έχουμε μια εξαιρετική rookie season για τον Ισπανό ο οποίος έχει βάλει σοβαρή υποψηφιότητα για Rookie της Χρονιάς. Μπορούμε να μιλάμε από τώρα για τον επόμενο Steve Nash ή Jose Calderon? Ίσως, αλλά εμείς προς το παρόν ας απολαύσουμε για φέτος τον Ισπανό star και ότι είναι να γίνει θα γίνει!
  Αυτά και για σήμερα, να ευχαριστήσω παράλληλα και από δω όλους για τις 2000 προβολές που έφτασε το blog, και τα καλύτερα έρχονται! Χαιρετώ σας!

Το θέατρο του παραλόγου της Α1!

  Καλημέρα σε όλους! Επιστρέφω σήμερα μετά το break των 2 ημερών, με ένα post αρκετά διαφορετικό από τα άλλα. Πρώτα από όλα, πολλά από αυτά που θα διαβάσετε μπορεί να θίξουν ακόμα και να  προσβάλλουν ίσως ορισμένους, για αυτό θα ξεκαθαρίσω το εξής: δεν έχω τίποτε με κανεναν, δεν εξυπηρετώ καμιά σκοπιμότητα, και το τελευταίο πράγμα που θέλω μέσα από αυτό το blog είναι να δυσφημίσω άτομα (για αυτό άλλωστε δεν πρόκειται να κατονομάσω κανέναν κατά την διάρκεια του post). Ξεκινάω λοιπόν.
  Όπως θα καταλάβατε και από τον τίτλο, το post αφορά την Α1. Η κορυφαία κατηγορία του ελληνικού μπάσκετ όπως όλοι γνωρίζουμε, για άλλο ένα σαββατοκύριακο είχε αγωνιστική. Χθες λοιπόν παρακολούθησα τα ματς του Περιστερίου με τον Ίκαρο και του Αμαρουσίου με τον Ολυμπιακό μεταξύ άλλων, και πραγματικά έμεινα με το στόμα ανοιχτό. Το Περιστέρι με τα χίλια οικονομικά και αγωνιστικά προβλήματα συνεχίζει και νικάει, ενώ το Μαρούσι σε ακόμα χειρότερη μοίρα παρολίγο να νικήσει τον πανίσχυρο Ολυμπιακό??? Και εδώ αρχίζει ο προβληματισμός μου.Γιατί τέτοιες ομάδες να υφίστανται στην Α1? Και εννοώ, γιατί παίχτες τόσο υψηλού επιπέδου, που για την κατηγορία είναι διαφήμιση και σαν προσωπικότητες και σαν μπασκετική αξία, να κλείνουν συμβόλαια σε ομάδες που δεν μπορούν να τους στηρίξουν οικονομικά?
  Θα γίνω πιο συγκεκριμένος, και μιας και έχω ήδη 2 παραδείγματα θα εστιάσω σε αυτά. Όποιος διαβάζει αυτές τις μέρες και παρακολουθεί τα μπασκετικά δρόμενα, θα έχει σίγουρα ακούσει αρχικά για το Μαρούσι ότι οι περισσότεροι παίχτες είναι μήνες απλήρωτοι ενώ για το Περιστέρι πέρα από τους μισθούς, αμερικανοί παίχτες της ομάδας δεν είχαν που να κοιμηθούν, συν ότι αντιπροσωπεία αυτοκινήτων που συνεργαζόταν με την ομάδα ήρθε και έκανε κατάσχεση στα αμάξια τους και βέβαια το τραγικότερο από όσα έχω ακούσει: ο προπονητής του Περιστερίου πλήρωνε σε κάποια ματς τους διαιτητές και την γραμματεία από την τσέπη του!!! Πράγματα πραγματικά πρωτόγνωρα και ανίκουστα για επαγγελματική κατηγορία. Και εδώ έρχομαι να ρωτήσω το εξής: Γιατί οι πρόεδροι/μεγαλομέτοχοι ή όπως θέλετε πείτε τους, να επιμένουν να διατηρούν αυτά τα σωματεία στην πρώτη κατηγορία της ελλάδος? Όταν αντικειμενικά χαλάνε την εικόνα και της ίδιας της ομάδας αλλά και του ελληνικού πρωταθλήματος. Και ξέρετε ποιο είναι ουσιαστικά το χειρότερο? Ούτε ότι ομάδες με ιστορία έχουν χαλάσει την εικόνα τους, ούτε ότι γενικά η εικόνα του ελληνικού μπάσκετ γίνεται χειρότερη. Το χειρότερο είναι ότι παιδιά που ζουν από το μπάσκετ (αφού οι περισσότεροι παίχτες ακαδημαϊκά δεν έχουν επιτύχει κάτι, δεν είναι κρυφό αυτό), που με τα λεφτά αυτά θα φάνε, θα ντυθούν, θα πάρουν ένα σπίτι ένα αμάξι κλπ. χάνουν τον ένα μισθό μετά τον άλλον, και μάλιστα όταν βάζουν ως ένα σημείο το σώμα τους σε "κίνδυνο" με καθημερινές προπονήσεις, ταξίδια, αγώνες κλπ.  Και στο τέλος ποιο είναι το αποτέλεσμα? Μια κατάσταση που για αυτούς και ίσως και για τον καθένα θα ήταν ιδανική (να πληρώνεσαι για αυτό που γουστάρεις από μικρός δηλαδή)  τώρα γίνεται ίσως η πιο δυσβάσταχτη διότι αυτό που γουστάρουν αναγκάζονται να το κόψουν. Αναλογιστείτε το και εσείς, σε μια δουλειά όταν δουλεύεις και δεν πληρώνεσαι και εξακολουθείς να το κάνεις δίνεις τροφή στον εργοδότη να συνεχίσει το ίδιο, άρα η μόνη σχετική λύση είναι να σταματήσεις, έτσι και στο επαγγελματικό μπάσκετ.
  Αυτό που εγώ όμως δεν μπορώ να καταλάβω, είναι ποιο είναι το κέρδος που έχουν όλοι αυτοί οι διοικούντες των ομάδων. Πιο συγκεκριμένα, είναι γνωστό ότι οι ανάγκες για να μπορείς να σταθείς σαν επαγγελματικό σωματείο στην Α1 είναι πολλές, γήπεδο, ρουχισμός, τεχνικό και ιατρικό team, χορηγοί, συν μισθοί και βασικές ανάγκες των αθλητών και άλλα πολλά. Όταν λοιπόν αυτά τα έξοδα δεν μπορείς να τα καλήψεις, ούτε στο μισό, γιατί να μπαίνεις σε αυτήν την διαδικασία? Και μάλιστα όταν πέρα από την χασούρα που έχουν όλοι οι "υφιστάμενοί" σου, την κακή εικόνα του σωματείου σου, έχεις και εσύ ό ίδιος σαν διοίκηση έξτρα χρέη, και εσύ ο ίδιος θα τρέχεις να τα καλήψεις και με το παραπάνω από την τσέπη σου. Μπορεί κάτι να μου διαφεύγει, μπορεί να υπάρχει κάτι στο παρασκήνιο που εγώ και οποισδήποτε άλλος κοινός "θνητός", να μην είναι σε θέση να γνωρίζει, αλλά με τα δεδομένα που έχουμε στην διάθεσή μας τα πράγματα θεωρώ πως είναι έτσι όπως τα περιγράφω. Και άντε και για τους χ-y λόγους αρνείσαι να ρίξεις την ομάδα ή να παραιτηθείς ο ίδιος, τουλάχιστον έχε μια αξιοπρέπεια και μην κοροιδεύεις τους αθλητές που έχουν ανάγκη αυτά τα λεφτά που θα τους τάξεις. Τι εννοώ? Μπορείς να αντέξεις οικονομικά 5 επαγγελματίες? Πάρε 5! Μπορείς μόνο έναν? πάρε έναν και κατέβασε τους υπόλοιπους έφηβους. Θα χαλάσει η φήμη της ομάδας περισσότερο από τώρα επειδή θα πέσει άπατη? Ίσα ίσα θα πέσεις με κούτελο καθαρό, χωρίς χρέη και συν ότι θα έχεις βοθήσει 5-6 παιδιά που στα 18-19 τους θα έχουν εμπειρίες που άλλα παιδιά ούτε καν τις έχουν ονειρευτεί.
  Θα συμπληρώσω τα λεγόμενά μου με το εξής: Χθες βρέθηκα στην Ελευσίνα για να παρακολουθήσω το ματς Πανελευσινιακού - Παγκρατίου, και αυτό που είδα από πλευράς Πανελευσινιακού ήταν ένα 100% υγιέστατο σωματείο. Πέρα από τα αγωνιστικά, όπου η ομάδα είναι super (1η στο πρωτάθλημα της Α2), είδα μια ομάδα με τεχνικό team, με γήπεδο άψογα ανακαινισμένο, με μπασκετικό κόσμο, με χορηγούς και βεβαίως από έγκυρες πηγές μου όλοι οι παίχτες της ομάδας είναι πληρωμένοι μέχρι τελευταίο ευρώ!! Και πιστέψτε με δεν είναι η μόνη ομάδα στην Α2 (ή ακόμα και στην Β Εθνική) που έχει πολύ καλές προδιαγραφές. Γιατί λοιπόν τέτοιες ομάδες να παλεύουν χρόνια για να ανέβουν στην πρώτη τη τάξει κατηγορία του ελληνικού μπάσκετ, και αντίθετα να παρακολουθούμε στην Α1 ομάδες ντροπή? Όποιος πιστεύει ότι μπορεί ας δώσει μια απάντηση και σε εμάς!
  Αυτά και για σήμερα, ελπίζω να μην σας κούρασα, αύριο ξανά εδώ! Χαιρετώ σας!

Το ελληνικό Top16 της Ευρωλίγκα προ των πυλών (Part 2)

Καλημέρα σας! Σήμερα συνεχίζω με το part 2 του Τop16 της Ευρωλίγκα, και την ανάλυση του Ομίλου του Παναθηναϊκού. Έχουμε και λέμε:
  Η κλήρωση για τον Παναθηναϊκό όπως είναι γνωστόν ήταν το λιγότερο, ευνοική, αφού ο πιο δυνατός αντίπαλός στον όμιλο είναι η μέχρι στιγμής πολύ απογοητευτική Αρμάνι Μιλάνο (με την οποία κοντράρεται σήμερα στις 21:45 εκτός έδρας), και από κει και πέρα έχει να αντιμετωπίσει τις μέτριες Ουνίκς Καζάν και Φενέρμπαχτσε Ούλκερ. Αλλά ας τα πάρουμε με μία σειρά.
  Όσον αφορά τον Παναθηναϊκό αυτόν καθ' αυτόν, τα είπα και στο δεύτερο post του blog θα τα ξαναπώ και τώρα, σίγουρα δεν βρίσκεται αγωνιστικά σε καλή κατάσταση κάτι που μαρτυράνε οι εμφανίσεις στην Α1 τον τελευταίο μήνα. Ωστόσο όταν έχεις στην διάθεσή σου παίχτες όπως οι Διαμαντίδης, Μπατίστ, Σάτο,Γιασικεβίτσιους κλπ. είναι λογικό οι προσδοκίες να είναι υψηλές, πόσο μάλλον σε έναν τόσο εύκολο όμιλο. Ευτύχημα για τον Παναθηναϊκό είναι οι επιστροφές Τσαρτσαρή και Περπέρογλου, με τον δεύτερο να έχει δείξει εξαιρετικά πρώτα δείγματα μετά τον τραυματισμό του, καθώς πέρα από τους δεδομένους σταθερούς σε απόδοση (Διαμαντίδης, Μπατίστ, Σάτο), πολύ ανεβασμένοι παρουσιάζονται οι Γιασικεβίτσιους, Σμιθ και Βουγιούκας. Παρ'όλα αυτά, είναι ζωτικής σημασίας για τον Παναθηναϊκό να επαγρυπνηθούν άμεσα οι Καλάθης, Λόγκαν και Μάριτς οι οποία περνάνε περίοδο ντεφορμαρίσματος, έτσι ώστε ο Παναθηναϊκός να βελτιώσει το transition παιχνίδι του αλλά και το παιχνίδι του μέσα στην ρακέτα, όπου Μπατιστ και Βουγιούκας χρειάζονται βοήθειες. Απο κει και πέρα ο τεχνικό team του Παναθηναϊκού ελπίζει στο ότι οι παίχτες μετά τις κακές εμφανίσεις σε Α1, θα έχουν λάβει το μήνυμα για να ορθοποδήσουν και θα αποδώσουν καλό μπάσκετ στην κρίσιμη φάση των 16. Και πάμε στους αντιπάλους.
  Ξεκινάω από την δυνατότερη θεωρητικά στον όμιλο, Αρμάνι Μιλάνο. Ας το παραδεχτούμε, μιλάμε για την μεγαλύτερη φούσκα της φετινής Ευρωλίγκας. Και πως να μην είναι όταν με budget εκατομμυρίων και ρόστερ με παίχτες όπως Μπουρούσης, Φώτσης, Νίκολας, Κουκ, Χέρστον, Γκαλινάρι (μέχρι την λήξη του lockout), κατάφερε στον πρώτο γύρο της Ευρωλίγκα ένα αρνητικό ρεκόρ 4 νικών - 6 ηττών και μια πολύ λίγη 4η θέση στο Ιταλικό πρωτάθλημα. Γενικά η ομάδα ψάχνεται σε θέματα χημείας, ρόλων αλλά και απόδοσης από ορισμένους παίχτες (βλέπε Νίκολας), ωστόσο με τέτοιο ρόστερ, δυνατή έδρα και πολύ καλό προπονητή (Σκαριόλο) είναι θέμα χρόνου κάποια στιγμή να αποδώσει. Δυνατό στοιχείο της Αρμάνι το μπάσκετ σε ανοιχτό γήπεδο αλλά και το μακρινό σουτ, ωστόσο ο Παναθηναϊκός αν εκμεταλλευτεί την καλή του άμυνα και το γεγονός ότι η Αρμάνι προέρχεται από ένα σερί πολύ κακών εμφανίσεων στην Ιταλία, μπορεί να κάνει το 2/2 μέσα και έξω.
  Πάμε στην Φενέρμπαχτσε Ούλκερ. Επίσης μία ομάδα με δυνατό ρόστερ αλλά αδυναμία να αποδώσει σαν ομάδα. Για την ακρίβεια στο ρόστερ συναντάμε πολύ δυνατή front line με τους Πεκέρ, Βίντμαρ, Σαβάς και Γκιστ, πολύ ταλαντούχα και αθλητικά guard με τους Τόμας, Πρέλζιτς, Ούκιτς και Τζέρελς καθώς και τους πολύ έμπειρους Τουρκσάν και Ονάν. Γενικά από θέμα παιχτών το ρόστερ είναι πολύ γεμάτο και ποιοτικό αλλά το ρεκόρ 6 νικών - 4 ηττών στην πρώτη φάση και η 6η θέση στο Τουρκικό Πρωτάθλημα μαρτυράνε προβλήματα λειτουργίας και αστάθειας στην ομάδα. Σίγουρα δεν μπορεί να την υποτιμήσει ο Παναθηναϊκός (άλλωστε στα φιλικά προετοιμασίας ηττήθηκε καθώς επίσης σχεδόν όλα τα ματς που έχασε στον πρώτο γύρο η Φενέρ τα έχασε πολύ μικρές διαφορές), ωστόσο θεωρητικά ένας καλός Παναθηναϊκός εύκολα έχει τουλάχιστον μία νίκη απέναντί της εντός έδρας.
  Τέλος έχουμε την Ρωσική Ουνίξ Καζάν. Αυτήν την ομάδα μπορώ να την περιγράψω και με μία λέξη: Απρόβλεπτη! Πως αλλιώς θα μπορούσα να χαρακτηρίσω άλλωστε μια ομάδα που χάνει από την πολύ δυνατή Σιένα μέσα στην έδρα της και στον δεύτερο γύρο νικάει μέσα στην Ιταλία? Η Ουνίξ πιο συγκεκριμένα είναι ομάδα που στηρίζεται πολύ στο σκόρ (και στην τρέλα ενίωτε) των 3 αμερικανών του Τερρέλ Λάιντι, Λυνν Γκριρ και Χένρι Ντόμερκαντ τους οποίους πλαισιώνουν ένα σύνολο έμπειρων-γυρολόγων του Ευρωπαϊκού μπάσκετ με εξέχοντες τους Μάικ Γουίλκινσον, Κέλλυ Μακάρτι, Αλεξέι Σαβρασένκο, Ζάκχαρ Πασούτιν και την πρόσφατη προσθήκη, τον Μπόστγιαν Νάχμπαρ. Από κει και πέρα σημείο αναφοράς στην ρακέτα είναι Αυστραλός "Σόφο" Νέιθαν Τζαγουάι, αλλα γενικά το μπάσκετ που αποδίδει η Ουνίξ δεν είναι οργανωμένο, έχει πολλές "μπούκες" και σουτ, βούτηρο στο ψωμί δηλαδή για την άμυνα του Παναθηναϊκού, ωστόσο παρουσιάζεται αρκετά ανεβασμένη ψυχολογικά μετά την χθεσινό νικηφόρο ξεκίνημα στο Top16 επί της Φενέρ και για αυτό το ματς της δεύτερης αγωνιστικής χρειάζεται μεγάλη προσοχή.

Αυτά και για τον Παναθηναϊκό, ελπίζω σήμερα να κάνει ξεκίνημα με το δεξί στην φάση των 16 και να βάλει τις βάσεις για μια εύκολη πρόκριση στους 8 της διοργάνωσης. Μετά το σημερινό post θα πάρω ένα "ρεπό" 2 ημερών και επιστρέφω το ΣΚ με περισσότερα! Χαιρετώ σας!