Τα up και down του φετινού τελικού Κυπέλλου Ελλάδος!

  Καλησπέρα (μετά από πολύ, πολύ καιρό το παραδέχομαι) και πάλι σε όλους τους μπασκετικούς. Μετά το "νεκρό" διάστημα του blog επιστρέφω με επικαιρότητα, και φυσικά το σημερινό post αφορά τον προχθεσινό Τελικό Κυπέλλου Ελλάδος μεταξύ των δύο αιωνίων, Παναθηναϊκό και Ολυμπιακό. Όπως θα καταλάβατε και από τον τίτλο θα προχωρήσω σε μια αναφορά στα θετικά και αρνητικά του χθεσινού αγώνα (παρόμοια με το All-Star Game του NBA), και για να μην χρονοτριβούμε ξεκινάω με τα θετικά:

UP

1. Μπασκετικό επίπεδο: Αναμφισβήτητα ο Παναθηναϊκός και ο Ολυμπιακός είναι δύο από τις μεγαλύτερες ομάδες στην Ευρώπη, με παίχτες και προπονητές υψηλού επιπέδου, και φυσικά αυτό δεν γινόταν να μην φανεί στον χθεσινό τελικό. Για την ακρίβεια κατά διαστήματα και οι δύο ομάδες έπαιξαν πολύ όμορφο και ποιοτικό μπάσκετ, με πολλές συνεργασίες και καθαρές φάσεις, βγαλμένες θα λέγαμε από τα "μπλοκάκια" των προπονητών.

2. Θέαμα: Παρόλο που το ματς ώντας ένας τελικός δεν είχε πολύ υψηλό σκορ αλλά αντίθετα πολύ σφιχτές και σκληρές άμυνες, δεν υστέρησε σε θέαμα. Πιο συγκεκριμένα παρακολουθήσαμε αρκετές φάσεις που τελείωσαν με κάποιο κάρφωμα (με εξέχοντες τους Χάινς, Ντόρσει, Πρίντεζη, Μάριτς και Μπατίστ) αλλά και άλλες τόσες φάσεις, όπως κάποια πλονζόν για χαμένη μπάλα ή κάποιο κόψιμο που ήταν γεμάτες ενέργεια και ενθουσιασμό και κράτησαν ζεστό το μπασκετικό κοινό.

3. Διακυμάνσεις στο σκορ: Αν μη τι άλλο, ένας τελικός χωρίς διακυμάνσεις, με τον έναν εκ των δύο διεκδικητών να ξεφεύγει με υψηλές διαφορές, καταντάει βαρετός, μονότονος και χωρίς ουσιαστικό ενδιαφέρον. Κάτι τέτοιο βέβαια δεν συνέβη χθες, αφού από το πρώτο μέχρι και το τελευταίο δευτερόλεπτο και οι δύο ομάδες διεκδικούσαν τον τίτλο, άλλωστε πρώτα ο Ολυμπιακός κάλυψε το αρχικό +12 του Παναθηναϊκού και μετέπειτα ο Παναθηναϊκός κάλυψε το +13 του Ολυμπιακού για να φτάσει στον τίτλο.

4. Σασπένς: Εδώ δεν χρειάζεται να υποθούν πολλά. Και αυτό διότι ένας τελικός που κρίνεται σε ένα κρίσιμο κόψιμο στα 40'' και κυρίως στο τελευταίο σουτ με την λήξη του αγώνα, αναμφισβήτητα προσφέρει αγωνία, σασπένς και δυνατές συγκινήσεις.

5. Σαρούνας Γιασικεβίτσιους: Διότι ανακυρήχθηκε MVP του τελικού έχοντας 10 πόντους και 4 ασσίστ, ώντας ο παίχτης κλειδί για τον Παναθηναϊκό, αφού στα κρίσιμα ύψωσε ανάστημα και με δικές του φάσεις ανέτρεψε το -13 και οδήγησε την ομάδα του στον τίτλο.

6. Γιώργος Πρίντεζης: Έκανε σχεδόν τα πάντα για τον Ολυμπιακό. Πρώτος σκόρερ του αγώνα με 17 πόντους, εξαιρετικά ποσοστά συν 6 ριμπάουντ, και ίσως μοναδικό μελανό σημείο την τάπα από τον Μπατίστ στο πολύ κρίσιμο τρίποντο που επιχείρησε στα 40'', κατά τα άλλα εξαιρετικός!

7. Διαιτησία: Η χθεσινή διαιτησία των Αναστόπουλου, Χριστοδούλου και Φούφη ήταν σε γενικές γραμμές άψογη. Υπήρξε καλή συννενόηση σωστά σφυρίγματα, και φάσεις που τυχόν αδίκησαν κάποια ομάδα θεωρητικά κατάφεραν να τις εξισορροπίσουν, κάνοντας την δουλειά τους αθόρυβα και χωρίς να προκαλούν.



DOWN

1. Επεισόδια: Μερικά λεπτά πριν την έναρξη του αγώνα μερικοί οπαδοί του Παναθηναϊκού άρχισαν να πετάνε φωτοβολίδες προς του οπαδούς του Ολυμπιακού, και ως αποτέλεσμα οι του Ολυμπιακού ανταπέδωσαν τόσο με φωτοβολίδες όσο και με εχθροπραξίες εντός αγωνιστικού χώρου. Η κατάσταση καταστάλθηκε βέβαια, αλλά τέτοια φαινόμενα αναμφισβήτητα αποτελούν αρνητικό για μια γιορτή.

2. Υπερβολική αστυνόμευση: Θα μου πείτε με τέτοιους ανεγκέφαλους οπαδούς πως είναι δυνατόν να μην υπάρχει αστυνόμευση. Σαφώς και ισχύει αυτό, αλλά όπως και να το κάνουμε το να βλέπεις μια γιορτή του ελληνικού μπάσκετ με 50 και βάλε άτομα των ΜΑΤ λες και γίνεται πόλεμος, είναι πολύ άσχημη εικόνα.

3. Γήπεδο: Τα ίδια και τα ίδια κάθε χρόνο. Ελληνικό και πάλι Ελληνικό. Δεν λέω, το γήπεδο είναι από τα καλύτερα πανελληνίως αλλά κάθε χρόνο στο ίδιο? Και αυτό βέβαια γιατί γλιτώνονται ένα σωρό έξοδα προκειμένου να γίνει ο τελικός σε μια πόλη της επαρχίας. Φέτος το γήπεδο χωρητικότητας 8.000 φιλάθλων ζήτημα να φιλοξένησε 2.000, αφού για να αποφευχθούν επεισόδια εκδόθηκαν λίγα εισητήρια και το κεντρικό διάζωμα του γηπέδου ήταν καλυμμένο. Πραγματικά απογοητευτικό, αφού σε μια πόλη της επαρχίας ο τελικός θα φιλοξενούταν σε κατάμεστο γήπεδο, και με πολύ πιο κόσμιο και φίλαθλο κοινό.

4. Διοργάνωση: Προχειρότητα και μετριότητα είναι οι λέξεις που χαρακτηρίζουν την φετινή διοργάνωση του Τελικού Κυπέλλου Ελλάδος. Ελάχιστες διαφημίσεις σε τηλεόραση, internet, ραδιόφωνο κλπ., καμία παράπλευρη διοργάνωση για λόγους διασκέδασης είτε φιλανθρωπίας κλπ., γήπεδο μισογεμάτο και ούτε, ελάχιστοι χορηγοί, είναι μόνο κάποια από τα στοιχεία που χαρακτήρισαν την φετινή διοργάνωση. Πραγματικά πολύ άσχημη εικόνα για μια γιορτή του ελληνικού μπάσκετ.

5. Βασίλης Σπανούλης: Εκπληκτικός στο πρώτο ημίχρονο, παίζοντας σαν πραγματικός αρχηγός, αλλά φάντασμα στο δεύτερο. Ειδικά στα τελευταία κρίσιμα λεπτά ο αρχηγός του Ολυμπιακού ήταν αρκετά άστοχος (ειδικά από την γραμμή του τριπόντου) και υπέπεσε σε κάποια λάθη πολύ κρίσιμα για την ομάδα του.

6. Τζόι Ντόρσεϊ: Όχι αυτός καθ' αυτός όσο ο τρόπος που αντιμετωπίσθηκε. Πράγματι οι διαμαρτυρίες του και οι δηλώσεις του για σκληρό παιχνίδι ήταν βάσιμες, αφού με δεδομένο το ότι είναι ο πιο δυνατός ψηλός του Ολυμπιακού, δέχθηκε πολύ "ξύλο" από τους αντιπάλους του και αντίθετα τα σφυρίγματα υπέρ του ήταν λίγα από πλευράς διαιτητών. Άλλωστε δεν είναι τυχαίο ότι ώντας παίχτης των 20-25 λεπτών, στον τελικό αγωνίστηκε μόνο 11 λεπτά πετυχαίνοντας μόνο 2 πόντους και 4 ριμπάουντ.

Αυτά ήταν λοιπόν τα θετικά και τα αρνητικά του φετινού τελικού κυπέλλου ελλάδος που σηματοδοτούν και το τέλος του σημερινού ποστ. Τα δύο επόμενα ποστ θα αφορούν, το ένα ταλέντα ενώ το δεύτερο θα είναι ένα είδους σπέσιαλ αφιέρωμα (έκπληξη) για ΝΒΑ. Συντονιστείτε εδώ λοιπόν, κατά τ' άλλα...Χαιρετώ σας!

Τα Up & Down του φετινού NBA All-Star Game!

Καλησπέρα σας και πάλι! Όπως σας υποσχέθηκα, σήμερα το post είναι αφιερωμένο στο 62o All-Star Game του ΝΒΑ που διεξήχθηκε χθες, και καλά καταλάβατε η μορφή που θα χρησιμοποιήσω θα είναι των Up και των Down, δηλαδή των θετικών και των αρνητικών της χθεσινής βραδιάς. Να αναφέρω πριν ξεκινήσω πως το ευχάριστο είναι ότι τα Up είναι πολύ περισσότερα από τα Down, στοιχείο που δείχνει το πόσο επιτυχημένη ήταν η φετινή διοργάνωση του Orlando. Ξεκινάμε:



UP

1. Kobe Bryant: Γιατί με τους 27 πόντους του, ξεπέρασε και επίσημα τον Michael Jordan, και πλέον είναι ο πρώτος σκόρερ στην ιστορία των All-Star Game με 271 πόντους σε 14 συμμετοχές!

2. Kevin Durant: Για την μεγάλη εμφάνισή του με 36 πόντους, 7 ριμπάουντ, 3 ασσίστ και 3 κλεψίματα σε 37 λεπτά, που οδήγησε την Δύση στην νίκη επί της Ανατολής και τον ίδιο στο πρώτο του τίτλο MVP σε All-Star Game!

3. Lebron James: Για την εξίσου εξαιρετική του εμφάνιση με 36 πόντους, 6 ριμπάουντ και 7 ασσίστ σε 32 λεπτά, που σε περίπτωση νίκης της Ανατολής θα του έδινε με άνεση τον 3ο του τίτλο MVP σε All-Star Game!

4. Δίδυμο Paul - Griffin: Γιατί έδειξαν και εκτός Clippers, ότι βρίσκονται με κλειστά τα μάτια, προσφέροντας πλούσιο θέαμα με τις συνεργασίες που βγάλανε! Ενδεικτικά πρέπει να είδαμε τουλάχιστον 5 φάσεις που άρχισαν με πάσσα του Paul και τελείωσαν με κάρφωμα του Griffin!

5. Dwyane Wade: Για την γεμάτη στατιστική του, όπου ούτε λίγο ούτε πολύ έγραψε ένα εμφατικό triple-double με 24 πόντους, 10 ασσίστ και 10 ριμπάουντ και ένα εξαιρετικό 11-15 εντός παιδιάς. Καθόλου άσχημα!

6. Deron Williams: Για την αναλογία πόντων/χρόνου συμμετοχής. Για την ακρίβεια αν και αναπληρωματικός, σε μόλις 18 λεπτά πέτυχε 20 πόντους (πάνω από 1 πόντο κάθε λεπτό), με 4/7 τρίποντα και 4 ασσίστ!

7. Kevin Love: Επίσης για την αναλογία πόντων/χρόνου συμμετοχής, αφού και αυτός αγωνίστηκε ως αναπληρωματικός κοντά στα 18 λεπτά, και προσέφερε 17 πόντους και 7 ριμπάουντ.

8. Θέαμα: Αν μη τι άλλο το θέαμα ήταν εξαιρετικό. Γρήγορος ρυθμός, πολλές συνεργασίες, πολλά καρφώματα (για την ακρίβεια Lebron, Griffin, Durant και Westbrook πρέπει να κάρφωσαν συνολικά τουλάχιστον 20 φορές!!) και πολύ διάθεση από όλους τους συμμετέχοντες να κρατήσουν ζεστό το κοινό τους!

9. Υψηλό και κοντινό (μεταξύ) σκορ: Οι συνολικοί 301 που σημειώθηκαν στο χθεσινό All-Star Game δείχνουν ότι υπήρξαν πολλές φάσεις και πλούσιο θέαμα από πλευράς παιχτών ενώ το γεγονός ότι η διαφορά των μόνο τριών πόντων (152-149) υπέρ της Δύσης δείχνει ματς που μεταξύ άλλων προσέφερε και σασπένς για την ανάδειξη του νικητή.


DOWN

1. Τραυματισμός του Kobe Bryant: Σε μία φάση μεταξύ Kobe και Wade, o δεύτερος έκανε άθελά του ένα σκληρό φάουλ στον πρώτο με αποτέλεσμα να "ανοίξει" η μύτη του. Σίγουρα οποιοσδήποτε τραυματισμός σε ένα παιχνίδι All-Star δεν αποτελεί θετικό.

2. Κακή κατανομή χρόνου συμμετοχής: Το All-Star Game είναι ένας αγώνας χωρίς κάποια σκοπιμότητα, πράγμα που σημαίνει ότι ο κοινός στόχος είναι να το ευχαριστηθούν όλοι, πράγμα που δεν είμαι σίγουρος ότι επιτεύχθει όταν παίχτες όπως Nash, Bynum, Deng, Aldridge έπαιξαν πάνω κάτω 5-6 λεπτά την στιγμή που ορισμένοι βασικοί έμειναν στο παρκέ για 35+ λεπτά.

3. Roy Hibbert - Marc Gasol: Οι έταιροι αναπληρωματικοί σέντερ των δύο ομάδων, απέδειξαν αυτό για το οποίο μιλάγαμε τόσο καιρό: ότι οι καλοί ψηλοί σπανίζουν. Για την ακρίβεια και οι δύο φάνηκαν πολύ λίγοι και χωρίς την απαραίτητη λάμψη για να σταθούν στις απαιτήσεις ενός All-Star Game.

4. Ατομιστικό παιχνίδι από Bryant - Durant: Οκ, δεκτό ότι και οι δύο είναι πολύ χαρισματικοί σκόρερ, όμως σε ένα All-Star Game πρέπει όπως είπα όλοι να το ευχαριστηθούν και όλοι να ακουμπήσουν λίγη μπάλα, και αυτό δεν είναι τόσο εύκολο όταν δύο παίχτες συνδιάζουν κοντά στις 45 προσπάθειες και μόλις 4 ασσίστ!

5. Πολλά time-out: Σίγουρα δεν είναι ωραίο να παρακολουθείς έναν αδιάφορο αγώνα, αλλά σίγουρα δεν είναι και ωραίο να παρακολουθείς ένα All-Star Game που διακόπτεται διαρκώς από διαδοχικά και χωρίς λόγο time-out. Ειδικά για τον τηλεθεατή που για ένα βράδυ ήθελε να δεις ένα συνεχές θέαμα διαφορετικό από τους κλασσικούς αγώνες του ΝΒΑ, το χθεσινό ματς ήταν ολίγον κουραστικό από αυτήν την σκοπιά!

   Αυτά τα του All-Star Game, ελπίζω και του χρόνου να έχουμε την τύχη να παρακολουθήσουμε μια τόσο καλή διοργάνωση, πραγματική διαφήμιση για το άθλημα, για το κερασάκι σας ποστάρω ένα βίντεο με τις 10 καλύτερες φάσεις από τον χθεσινό αγώνα! Χαιρετώ σας!

Μια πρώτη αξιολόγηση του φετινού πρωταθλήματος του ΝΒΑ!

Καλησπέρα και πάλι και καλό μήνα! Σήμερα επιστρέφω με επικαιρότητα από τον μαγικό κόσμο του ΝΒΑ, και αν και νωρίς, εγώ θα προχωρήσω σε μια μικρή αξιολόγηση ή αν θέλετε ανάθεση τίτλων στο φετινό πρωτάθλημα Θα ανακηρύξω ουσιαστικά τους μέχρι στιγμής, αρνητικούς και μη πρωταγωνιστές της σεζόν, πάντα με κάποια extra σχόλια! Ας μην χρονοτριβούμε!





Καλύτερη Ομάδα του Πρωταθλήματος: Chicago Bulls
Δύσκολη επιλογή, αφού παράλληλα τα ρεκόρ των Heat και τον Thunder είναι αρκετά κοντά με αυτά τον Bulls. Ωστόσο το Chicago έχει πρώτον τις περισσότερες νίκες (ρεκόρ 18-5) από οποιαδήποτε ομάδα στο πρωτάθλημα, και με ένα ποσοστό επιτυχίας κοντά στο 80% (βάσει νικών/ηττών), και δεύτερον παίζει ίσως το πιο ποιοτικό μπάσκετ στο ΝΒΑ, αυτή τη στιγμή, έχοντας άρτια κατανεμημένους ρόλους και με τον ηγέτη της Derick Rose να κάνει άλλη μία εκπληκτική σεζόν.

Χειρότερη Ομάδα του Πρωταθλήματος: Charlotte Bobcats
Μέτριος προπονητής, ελλειψη κάποιου super-star στο ρόστερ, καθώς και συνύπαρξη πολλών παιχτών κάτω του μετριου, είναι μόνο κάποια από τα στοιχεία που οδηγούν την Charlotte σε μία από τις χειρότερες σεζόν της ιστορίας της, έχοντας μέχρι στιγμής το πολύ πενιχρό ρεκόρ 3-19 (χειρότερο στο ΝΒΑ). Μόνο θετικό στην φετινή ομάδα της Charlotte η ανάδειξη σταδιακά σε ηγέτη του rookie Kemba Walker.


Μεγαλύτερη Απογοήτευση του Πρωταθλήματος: Washington Wizards
Με έναν αρκετά καλό προπονητή όπως ο Flip Saunders, και ρόστερ που απαρτίζεται από τον 2ο καλύτερο περυσινό rookie και Νο1 του Ντραφτ, John Wall, έναν από τους πιο αθλητικούς και ανερχόμενους ψηλούς του πρωταθλήματος, τον JaVale McGee, συν τους πολύ ποιοτηικούς Andray Blatche και Rashard Lewis, σίγουρα το ρεκόρ 4-17 που έχει μέχρι στιγμής η Washington είναι το λιγότερο απογοητευτικό. Με την έλευση νέου προπονητή μετά την απόλυση του Saunders, ας ελπίσουμε σε κάτι καλύτερο.

MVP του Πρωταθλήματος: Lebron James (Miami Heat)
Το ξέρω ότι θα με ξαναπείτε σκαλωμένο και κολλημένο με τον James, αλλά τα γεγονότα μιλούν από μόνα τους. 29.1 πόντοι, 8.3 ριμπάουντ, 7 ασσίστ, 2 κλεψίματα σε μόλις 37.4 λεπτά συμμετοχής, και βέβαια πέρα από τους αριθμούς οι Heat με ένα ρεκόρ 16-5 βρίσκονται στην δεύτερη θέση της Ανατολικής Περιφέρειας με 3 ματς λιγότερα από τους πρωτοπόρους Bulls. Θέλετε κι' άλλα?

Καλύτερος Rookie του Πρωταθλήματος: Kyrie Irving (Cleveland Cavaliers)
Ακόμη μια δύσκολη επιλογή αφού ο έταιρος ανταγωνιστής του Irving για τον τον τίτλο του Rookie της χρονιάς Ricky Rubio διανύει εξίσου εξαιρετική σεζόν, και μάλιστα αν προσέξετε τα νούμερα και των 2 είναι πολύ κοντά, ωστόσο το γεγονός ότι ο Irving έχει κατά 6 λεπτά λιγότερο χρόνο συμμετοχής, και αρκετά χειρότερο περιβάλλον σύνολο συμπαιχτών του δίνουν προσωρινά τον τίτλο.

Πιο Βελτιωμένος Παίχτης του Πρωταθλήματος: Ryan Anderson (Orlando Magic)
Πολλοί θα περιμένανε να δούν τον Kevin Love σε αυτήν την θέση και όχι άδικα, ωστόσο ο Ryan Anderson κερδίζει στο νήμα διότι πρώτον έχει πολύ βελτιωμένα νούμερα και για την ακρίβεια 16.1 πόντους από 10.1 και 7.2 ριμπάουντ από 5.5, σε 30 λεπτά συμμετοχής έναντι 22 πέρυσι, και δεύτερον μιλάμε για έναν παίχτη που σε αντίθεση με τον Love δεν έχει αναδειχθεί ποτέ all-star ούτε ήταν ποτέ ο super-star στην ομάδα του.

Πρώτος Σκόρερ του Πρωταθλήματος: Kobe Bryant (Los Angeles Lakers)
Εδώ δεν χοράει αμφισβήτηση, αφού μιλάνε 100% οι αριθμοί, και αυτό που λένε είναι ότι σταρ των Lakers για άλλη μία σεζόν "πυροβολάει" ασταμάτητα, έχοντας έναν μέσο όρο της τάξεως των 30.0 πόντων ανά παιχνίδι.

Καλύτερος Αμυντικός του Πρωταθλήματος: Dwight Howard (Orlando Magic)
Με αιρθμούς που αγκίζουν τα 15.3 ριμπάουντ, 2 τάπες και 1.5 κλεψίματα μιλάμε για ένα τοίχος στην άμυνα των Magic, και αναμφισβήτητα κερδίζει αυτόν τον τίτλο (άλλωστε τα 25 ριμπάουντ κόντρα στο Σαν Αντόνιο αποτελούν καλύτερη επίδοση του πρωταθλήματος μέχρι στιγμής).

Καλύτερος Προπονητής του Πρωταθλήματος: Tom Thibodeau (Chicago Bulls)
Δεν έχει να κάνει μόνο με το γεγονός ότι οι Bulls είναι η καλύτερη ομάδα αυτήν την στιγμή στο πρωτάθλημα, όσο με το ότι η ομάδα του παρουσιάζεται εμφανώς πολύ βελτιωμένη, αποδίδει πολύ όμορφο μπάσκετ και οι περισσότεροι παίχτες της ομάδας κάνουν την καλύτερη σεζόν της καρίερας τους, πράγμα που δείχνει ότι ο Thibodeau έχει καταφέρει να επιτύχει τόσο ομαδική όσο και ατομική βελτίωση στο Chicago.

Αυτή ήταν λοιπόν η πρώτη αξιολόγηση της φετινής χρονιάς για το ΝΒΑ, αν υπάρχουν ενστάσεις με χαρά θα δεχθώ τα σχόλια σας, συμπληρωματικά θα υπάρξουν σίγουρα άλλες 2 μέχρι το τέλος της σεζόν, οπότε μείνετε συντονισμένοι! Χαιρετώ σας!

Η Ισπανική "έκπληξη" του φετινού ΝΒΑ!

Καλησπέρα και πάλι. Σήμερα μετά την Ελλάδα και τα εγχώρια μπασκετικά επιστρέφω ξανά στο ΝΒΑ με ένα μικρό αλλά ενδιαφέρον ελπίζω post. Πιο συγκεκριμένα σήμερα θα σχολιάσω την ισπανική έκπληξη του φετινού ΝΒΑ (όπως λέει και ο τίτλος), και δεν εννοώ άλλον παρα τον ισπανό rookie Ricky Rubio.
  Για όσους δεν γνωρίζουν την προϊστορία του Rubio, θα κάνω ένα σύντομο flashback. Ο Rubio λοιπόν μας συστήθηκε το καλοκαίρι του 2006 όταν στο Ευρωμπάσκετ των παίδων οδήγησε την Ισπανία στην πρώτη θέση, κατακτώντας παράλληλα τον τίτλο του MVP έχοντας μέσο όρο 23.8 πόντους, 12.8 rebound και 7.1 ασσίστ, ενώ στον τελικό της διοργάνωσης έκανε όργια τελειώνοντας το ματς με 51 πόντους, 24 rebound, 12 ασσιστ και 7 κλεψίματα. Από κει και έπειτα ακολούθησαν παρουσίες στην Ευρωλίγκα με Μπανταλόνα και Μπαρτσελόνα (με την οποία κατέκτησε και τον τίτλο το 2010) καθώς και συμμετοχές με την εθνική ομάδα της Ισπανίας με την οποία στα 21 του έχει ήδη κατακτήσει 2η θέση στους Ολυμπιακούς Αγώνες και 2 Ευρωμπάσκετ. Και φτάνουμε στο ΝΒΑ.
  O Ricky Rubio δηλώνει συμμετοχή στο Draft του 2009, και επιλέγεται στο Νο5 από τους Minnesota Timberwolves. Ο ίδιος ωστόσο υπογράφει συμβόλαιο 3ετούς διαρκείας με την Μπαρτσελόνα, και επιλέγει να αφήσει stand by το ΝΒΑ, ώστε να "ψηθεί" πρωτού περάσει τις πύλες του κορυφαίου πρωταθλήματος στον κόσμο, και όντως έπραξε σωστά. Αυτό διότι ναι μεν στις ευρωπαϊκές διοργανώσεις οι εμφανίσεις του ήταν μέτριες, και μάλιστα κατακρίθηκε από πολλούς για την έλλειψη ικανότητάς του στο σουτ, ωστόσο ξεχνάγανε ότι μιλάμε για ένα παιδί 20 χρονών, ηλικία στην οποία άλλα παιδιά την θέση βασικού στην υπερδύναμη Μπαρτσελόνα δεν την βλέπανε ούτε με κυάλια. Έτσι οι εμπειρίες που πήρε από τα 3 αυτά χρόνια σαν Καταλανός, αυτήν την στιγμή αποδίδουν καρπούς και τον δικαιώνουν καθημερινά.
  Πιο συγκεκριμένα ο Ρούμπιο στην φετινή του πρώτη χρονιά σαν rookie στο ΝΒΑ και τους Timberwolves, μετράει 11 πόντους, 4.6 rebound, 8.3 ασσίστ και 2.4 κλεψίματα σε 32.3 λεπτά συμμετοχής, στις πρώτες 16 αγωνιστικές του πρωταθλήματος, στις 6 από τις οποίες ξεκίνησε και βασικός και φυσικά μαζί με τον super Kevin Love και τον έταιρο rookie Derick Williams οδηγούν τους Timberwolves σε ένα ρεκορ 7-9 και βλέψεις για πρόκριση στα φετινά playoff. Πολλοί ωστόσο μπορούν να θεωρούν τυχαία τα επιτεύγματα του Ισπανού σταρ ή ότι ακόμα σε ομάδα με πρωταγωνιστικό ρόλο δεν θα μπορούσε να σταθεί. Και εδώ έρχομαι να απαντήσω το εξής: ο Ρούμπιο ήταν αναμενόμενο να ταιριάξει τόσο καλά στο ΝΒΑ, και αυτό για τον εξής βασικότατο λόγο. Οκ συμφωνώ ότι τα αθλητικά του και σωματικά του προσόντα δεν ανταποκρίνονται στον μέσο κλασσικό υπεραθλητικό παίχτη του ΝΒΑ, ωστόσο ο Ρούμπιο προσφέρει αυτό που οι άλλοι νέοι point guards του ΝΒΑ δεν συνηθίζουν να κάνουν, και αυτό είναι η πάσα/ασσίστ, και η πιεστική άμυνα. Για την ακρίβεια ο Ρούμπιο συνηθισμένος σε πιο κλειστές και σκληρές άμυνες στο ευρωπαϊκό μπάσκετ (πέρυσι μάνι μάνι είχε έναν ολόκληρο Διαμαντίδη σε 4 ματς να του κάνει την δουλειά δύσκολη), ερχόμενος στο ΝΒΑ βρήκε πιο ανοιχτές και χαλαρές άμυνες, πολύ ανοιχτό γήπεδο το οποίο άριστα εκμεταλεύεται, άρα βούτηρο στο ψωμί του νεαρού playmaker. Επίσης η συνηθισμένη καλή του άμυνα είναι ένα μεγάλο συν στο ΝΒΑ όπου η καλή περιφερειακή άμυνα σπανίζει, και βάλτε στην εξίσωση ένα καλοκαίρι όπου δούλεψε αρκετά διεξοδικά το σουτ του (άλλωστε το φετινό 40% στα τρίποντα και 80% στις βολές μαρτυράει την βελτίωσή του), και έχουμε μια εξαιρετική rookie season για τον Ισπανό ο οποίος έχει βάλει σοβαρή υποψηφιότητα για Rookie της Χρονιάς. Μπορούμε να μιλάμε από τώρα για τον επόμενο Steve Nash ή Jose Calderon? Ίσως, αλλά εμείς προς το παρόν ας απολαύσουμε για φέτος τον Ισπανό star και ότι είναι να γίνει θα γίνει!
  Αυτά και για σήμερα, να ευχαριστήσω παράλληλα και από δω όλους για τις 2000 προβολές που έφτασε το blog, και τα καλύτερα έρχονται! Χαιρετώ σας!