Τα Up & Down του φετινού NBA All-Star Game!

Καλησπέρα σας και πάλι! Όπως σας υποσχέθηκα, σήμερα το post είναι αφιερωμένο στο 62o All-Star Game του ΝΒΑ που διεξήχθηκε χθες, και καλά καταλάβατε η μορφή που θα χρησιμοποιήσω θα είναι των Up και των Down, δηλαδή των θετικών και των αρνητικών της χθεσινής βραδιάς. Να αναφέρω πριν ξεκινήσω πως το ευχάριστο είναι ότι τα Up είναι πολύ περισσότερα από τα Down, στοιχείο που δείχνει το πόσο επιτυχημένη ήταν η φετινή διοργάνωση του Orlando. Ξεκινάμε:



UP

1. Kobe Bryant: Γιατί με τους 27 πόντους του, ξεπέρασε και επίσημα τον Michael Jordan, και πλέον είναι ο πρώτος σκόρερ στην ιστορία των All-Star Game με 271 πόντους σε 14 συμμετοχές!

2. Kevin Durant: Για την μεγάλη εμφάνισή του με 36 πόντους, 7 ριμπάουντ, 3 ασσίστ και 3 κλεψίματα σε 37 λεπτά, που οδήγησε την Δύση στην νίκη επί της Ανατολής και τον ίδιο στο πρώτο του τίτλο MVP σε All-Star Game!

3. Lebron James: Για την εξίσου εξαιρετική του εμφάνιση με 36 πόντους, 6 ριμπάουντ και 7 ασσίστ σε 32 λεπτά, που σε περίπτωση νίκης της Ανατολής θα του έδινε με άνεση τον 3ο του τίτλο MVP σε All-Star Game!

4. Δίδυμο Paul - Griffin: Γιατί έδειξαν και εκτός Clippers, ότι βρίσκονται με κλειστά τα μάτια, προσφέροντας πλούσιο θέαμα με τις συνεργασίες που βγάλανε! Ενδεικτικά πρέπει να είδαμε τουλάχιστον 5 φάσεις που άρχισαν με πάσσα του Paul και τελείωσαν με κάρφωμα του Griffin!

5. Dwyane Wade: Για την γεμάτη στατιστική του, όπου ούτε λίγο ούτε πολύ έγραψε ένα εμφατικό triple-double με 24 πόντους, 10 ασσίστ και 10 ριμπάουντ και ένα εξαιρετικό 11-15 εντός παιδιάς. Καθόλου άσχημα!

6. Deron Williams: Για την αναλογία πόντων/χρόνου συμμετοχής. Για την ακρίβεια αν και αναπληρωματικός, σε μόλις 18 λεπτά πέτυχε 20 πόντους (πάνω από 1 πόντο κάθε λεπτό), με 4/7 τρίποντα και 4 ασσίστ!

7. Kevin Love: Επίσης για την αναλογία πόντων/χρόνου συμμετοχής, αφού και αυτός αγωνίστηκε ως αναπληρωματικός κοντά στα 18 λεπτά, και προσέφερε 17 πόντους και 7 ριμπάουντ.

8. Θέαμα: Αν μη τι άλλο το θέαμα ήταν εξαιρετικό. Γρήγορος ρυθμός, πολλές συνεργασίες, πολλά καρφώματα (για την ακρίβεια Lebron, Griffin, Durant και Westbrook πρέπει να κάρφωσαν συνολικά τουλάχιστον 20 φορές!!) και πολύ διάθεση από όλους τους συμμετέχοντες να κρατήσουν ζεστό το κοινό τους!

9. Υψηλό και κοντινό (μεταξύ) σκορ: Οι συνολικοί 301 που σημειώθηκαν στο χθεσινό All-Star Game δείχνουν ότι υπήρξαν πολλές φάσεις και πλούσιο θέαμα από πλευράς παιχτών ενώ το γεγονός ότι η διαφορά των μόνο τριών πόντων (152-149) υπέρ της Δύσης δείχνει ματς που μεταξύ άλλων προσέφερε και σασπένς για την ανάδειξη του νικητή.


DOWN

1. Τραυματισμός του Kobe Bryant: Σε μία φάση μεταξύ Kobe και Wade, o δεύτερος έκανε άθελά του ένα σκληρό φάουλ στον πρώτο με αποτέλεσμα να "ανοίξει" η μύτη του. Σίγουρα οποιοσδήποτε τραυματισμός σε ένα παιχνίδι All-Star δεν αποτελεί θετικό.

2. Κακή κατανομή χρόνου συμμετοχής: Το All-Star Game είναι ένας αγώνας χωρίς κάποια σκοπιμότητα, πράγμα που σημαίνει ότι ο κοινός στόχος είναι να το ευχαριστηθούν όλοι, πράγμα που δεν είμαι σίγουρος ότι επιτεύχθει όταν παίχτες όπως Nash, Bynum, Deng, Aldridge έπαιξαν πάνω κάτω 5-6 λεπτά την στιγμή που ορισμένοι βασικοί έμειναν στο παρκέ για 35+ λεπτά.

3. Roy Hibbert - Marc Gasol: Οι έταιροι αναπληρωματικοί σέντερ των δύο ομάδων, απέδειξαν αυτό για το οποίο μιλάγαμε τόσο καιρό: ότι οι καλοί ψηλοί σπανίζουν. Για την ακρίβεια και οι δύο φάνηκαν πολύ λίγοι και χωρίς την απαραίτητη λάμψη για να σταθούν στις απαιτήσεις ενός All-Star Game.

4. Ατομιστικό παιχνίδι από Bryant - Durant: Οκ, δεκτό ότι και οι δύο είναι πολύ χαρισματικοί σκόρερ, όμως σε ένα All-Star Game πρέπει όπως είπα όλοι να το ευχαριστηθούν και όλοι να ακουμπήσουν λίγη μπάλα, και αυτό δεν είναι τόσο εύκολο όταν δύο παίχτες συνδιάζουν κοντά στις 45 προσπάθειες και μόλις 4 ασσίστ!

5. Πολλά time-out: Σίγουρα δεν είναι ωραίο να παρακολουθείς έναν αδιάφορο αγώνα, αλλά σίγουρα δεν είναι και ωραίο να παρακολουθείς ένα All-Star Game που διακόπτεται διαρκώς από διαδοχικά και χωρίς λόγο time-out. Ειδικά για τον τηλεθεατή που για ένα βράδυ ήθελε να δεις ένα συνεχές θέαμα διαφορετικό από τους κλασσικούς αγώνες του ΝΒΑ, το χθεσινό ματς ήταν ολίγον κουραστικό από αυτήν την σκοπιά!

   Αυτά τα του All-Star Game, ελπίζω και του χρόνου να έχουμε την τύχη να παρακολουθήσουμε μια τόσο καλή διοργάνωση, πραγματική διαφήμιση για το άθλημα, για το κερασάκι σας ποστάρω ένα βίντεο με τις 10 καλύτερες φάσεις από τον χθεσινό αγώνα! Χαιρετώ σας!

Οι 10 κορυφαίοι shooting guards του NBA, όλων των εποχών!

Καλημέρα σε όλους σας! Μετά από ένα μεγάλο διάστημα bloggerικής απραξίας (μην ρωτάτε το πως και γιάτι!), επιστρέφω σήμερα για να σας αποζημιώσω με την συνέχεια της σειράς του Top10 των κορυφαίων όλων των εποχών του ΝΒΑ, και σήμερα θα μετρήσουμε αντίστροφα τους 10 κορυφαίους shooting guards ή αλλιώς 2άρια που έχουν περάσει ποτέ από το κορυφαίο πρωτάθλημα του κόσμου. Ας ξεκινήσουμε:


10. Earl Monroe (1.90, 1944)
Και πάμε σε μια παλιά δόξα των θρυλικών New York Knicks των 70's. Ο Earl "The Pearl" Monroe υπήρξε ένας από τους πιο κλασσικούς shooting guards του ΝΒΑ, αφού πέρα από την ταχύτητα, τα αθλητικά προσόντα και την ικανότητα στο σκορ, ήταν από τους πρώτους που τελειοποίησαν την προσποίηση στο σουτ, στο drive πράγμα που τον καθιέρωσε σαν παίχτη. Η καριέρα του Earl έχει δύο μέρη, το ένα λέγεται Baltimore Bullets με τους οποίους ξεκίνησε τν καριέρα του την σεζόν 1967-68 καθιερώθηκε και ανδρώθηκε στο NBA, και το άλλο New York Knicks στους οποίους ανταλάχθηκε το 1971 λόγω προβλημάτων με την διοίκηση των Βullets αλλά και λόγω της δίψας του για έναν τίτλο, τον οποίο κατέκτησε το 1973 έχοντας δίπλα του τους έταιρους θρύλους Walt Frazier και Willis Reed. Ακόμα ο Monroe, έχει αναδειχθεί Rookie της Χρονιάς 1968 και 4 φορές ΝΒΑ All-Star.

9. Ray Allen (1.95, 1975)
 Στο Νο9, συναντάμε τον δικό μας "Ray-Ray", νυν παίχτης των Boston Celtics. Ο πρώην άσσος των Bucks, Supersonics και νυν των Celtics, παρόλο που δεν έχει τελειώσει ακόμα την καριέρα του (διανύει το 37ο έτος της ηλικίας του), κερδίζει δικαιωματικά την 10η θέση στην λίστα αφού ούτε λίγο ούτε πολύ μιλάμε για τον κορυφαίο τριποντέρ στην ιστορία του ΝΒΑ. Εξαιρετικός στην κίνηση χωρίς την μπάλα και στο σουτ για τρεις βγαίνοντας από σκριν, ενώ παράλληλα αποτελεί ένα πολύ καλό αμυντικό εργαλείο παράλληλα με έναν εξαιρετικό σκόρερ. Μεταξύ άλλων ο Allen πρωτίστως είναι πρώτος (πλέον) στα εύστοχα τρίποντα στην ιστορία του ΝΒΑ με 2.678 και ένα ποσοστό καριέρας στο 40%, και ακόμα έχει κατακτήσει ένα πρωτάθλημα ΝΒΑ με τους Celtics το 2008, έχει αναδειχθεί 9 φορές NBA All-Star και ακόμα έχει κατακτήσει μία φορά τον Διαγωνισμό Τριπόντων του ΝΒΑ το 2001.


                                                                                           8. Dwyane Wade (1.93, 1982)
 Άλλος ένας εν-ενεργεία παίχτης στην λίστα, και μάλιστα δεν έχει πατήσει ακόμα τα 30, που σημαίνει ότι βρίσκεται στην καλύτερη του μπασκετική ηλικία και έχει προοπτικές στο μέλλον να ανέβει σημαντικά στην λίστα. Ωστόσο αυτό δεν θα μπορούσε να με αποτρέψει να του χαρίσω την 8η θέση αφού ο "D-Wade" μέσα στα περίπου 9 χρόνια του στο ΝΒΑ έχει αποδείξει ότι του ανήκει. Την δεδομένη στιγμή μιλάμε για τον πιο αθλητικό, δυνατό και εκρηκτικό παίχτη στην θέση 2 στο ΝΒΑ, χωρίς υπερβολές. Εξαιρετικός σκόρερ που σε ανοιχτό γήπεδο δεν μπορεί κανέις να τον σταματήσει και μεγάλος ηγέτης, άλλωστε σχεδόν μόνος του στα 24 του οδήγησε τους Miami Heat στον πρώτο τους τίτλο το 2006 απέναντι στους Mavericks, κάνοντας μία από τις μεγαλύτερες ανατροπές στην ιστορία των τελικών. Ακόμα ο Wade μαζί με τον έναν τίτλο πρωταθλητή, έχει και ένα MVP Τελικών, συν έχει αναδειχθεί 8 φορές NBA All-Star καθώς και το 2008 κατέκτησε το χρυσό στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Πεκίνου με την Εθνική ομάδα των ΗΠΑ.

7. Allen Iverson (1.83, 1976)
Και φτάσαμε στο σημείο που θα αρχίσουν όλοι να σχολιάζουν! Ναι ισχύει, ότι και να λέτε, ο Iverson είναι 2άρι, και μάλιστα ως 2άρι έχτισε καριέρα στο ΝΒΑ. Μπορεί το ύψος του να τον καθιστά άσσο, αλλά με μια μικρή ματιά στην ομάδα των Sixers από το 1998 έως και το 2006 θα παρατηρήσετε ότι στην βασική 5άδα των Sixers δέσποζε μέχρι το 2005 ο Eric Snow και έπειτα ο Andre Miller, παίχτης καθαρόαιμοι άσσοι, και αυτό για να έχουν την ευθύνη της δημιουργίας και ο Iverson ανενόχλητος να σκοράρει κατά βούληση. Όσον αφορά λοιπόν τον ίδιο τον Iverson, μιλάμε για έναν από τους πιο σκληροτράχιλους παίχτες που έχουν περάσει, και αυτό διότι με ύψος κοντά στο 1.80 και γενικά ελαφριά σωματοδομή, κατάφερνε με τον τσαμπουκά του και την εξαιρετική του τεχνική κατάρτηση και επαφή, να σκοράρει με κάθε τρόπο αλλά και να δημιουργεί υπό περιπτώσεις. Γενικά μιλάμε για έναν μεγαάλο ηγέτη μέσα στο γήπεδο ο οποίος όμως παραδόξως μετά τα 30 του ακολούθησε μια πτωτική πορεία και πλέον κανείς δεν ξέρει αν έχει αποσυρθεί ή όχι. Τα επιτεύγματά του είναι Rookie της χρονιάς 1996, 1 φορά MVP του πρωταθλήματος το 2001, 4 φορές πρώτος σκόρερ του πρωταθλήματος καθώς και 11 φορές NBA All-Star.

6. Reggie Miller (2.01, 1965)
Ο προσωπικά αγαπημένος από την λίστα. Πραγματικά παίχτης φαινόμενο για το πρωτάθλημα, και αυτό διότι αν και ψηλός για την θέση του, η σωματοδομή του ήταν ανέκαθεν σθεναρή σε σχέση με τα κλασσικά guard του ΝΒΑ. Ε και? Ο Miller με αυτό το περίεργο στυλ στο σουτ, κατάφερε να καθιερωθεί και να βγάλει το ψωμί του στο ΝΒΑ, ώντας (πλέον) ο δεύτερος καλύτερος σουτέρ τριών πόντων στην ιστορία του ΝΒΑ (πίσω από τον προαναφερθέντα Ray Allen). Ακόμα ο Miller ήταν ένας εξαιρετικός και σκληροτράχηλος αμυντικός (άλλωστε ο ίδιος ο Jordan, έχει παραδεχθεί ότι ο Reggie ήταν από τους πιο δύσκολους αμυντικούς που έχει αντιμετωπίσει), και πάνω από όλα η ηγετική φυσιογνωμία των Indiana Pacers των 90's με τους οποίους κατά πολλούς εύκολα θα μπορούσε να χε κατακτήσει 1-2 τίτλους αν δεν συναντούσε κατά συρροήν στους τελικούς της Ανατολής τους Bulls του Jordan (στοιχείο που αναπόφευχτα του έκοψε 1-2 θέσεις από την λίστα μας). Μεταξύ άλλων o Reggie Miller έχει αναδειχθεί 5 φορές All-Star συν 4 φορές στην καλύτερη πεντάδα του πρωταθλήματος.

5. Clyde Drexler (2.01, 1962)
Στο Νο5 συναντάμε τον πρώτο high-flier της λίστας μας, τον θρυλικό Clyde "The Glide" Drexler. Ο Drexler άρχισε την καριέρα του στο ΝΒΑ, το 1983 στους Portland Trail-Blazers ώντας μέλος της γενιάς Draft των Jordan, Olajuwon κλπ. και από την αρχή ξεχώρισε για τα ξεχωριστά του αθλητικά προσόντα και τις θεαματικές του φάσεις πάνω από την στεφάνη! Σκόρερ ολκής, ασταμάτητος στο ανοιχτό γήπεδο και εξαιρετική αίσθηση στο κλέψιμο ήταν κάποια από τα χαρακτηριστικά του παιχνιδιού του, τα οποία όμως τον περιόριζαν σε ατομικές μόνο διακρίσεις, και για αυτό το 1995 ένωσε τις δυνάμεις του με τον καλύτερο κατά τεκμήριο σέντερ της εποχής Hakeem Olajuwon και τους Houston Rockets, με τους οποίους αισίως κατέκτησε την ίδια χρονιά το μοναδικό του πρωτάθλημα ΝΒΑ. Ακόμα ο Drexler ατομικά, είναι 7ος "κλέφτης" στην ιστορία του ΝΒΑ, έχει αναδειχθεί 10 φορές NBA All-Star, καθώς έχει κατακτήσει και χρυσό μετάλλιο στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1992 ως μέλος της περίφημης Dream Team.

4. George Gervin (2.02, 1952)
Και προχωράμε στο Νο4, όπου συναντάμε την πιο εμβληματική μορφή των San Antonio Spurs, τον περίφημο "Iceman" George Gervin. Μοναδικός, και επαναστατικός για την εποχή, αφού στις δεκαετίες 70'-80' όπου παίχτες πάνω από 2 μέτρα περιορίζονταν στην ρακέτα, στην βρώμικη δουλειά, το σπρώξιμο και το inside game, ο Gervin στα 2.02 έπαιζε στο 2 με τεράστια ευχέρεια, αφού έκανε τα πάντα, από ριμπάουντ και τάπες μέχρι κατέβασμα της μπάλας και  σκοράρισμα (κυριότερο στοιχείο του μαζί με το εξαιρετικό σουτ του), καθώς επίσης ήταν αυτός που καθιέρωσε και τελειοποίησε το περίφημο finger-roll, στα τελειώματα με lay-up. Οι προσωπικές του διακρίσεις ήταν πολλές, αφού μεταξύ άλλων έχει συμπεριληφθεί 5 φορές στην καλύτερη πεντάδα του πρωταθλήματος, έχει χάσει στο νήμα τον τίτλο του MVP του πρωταθλήματος αρκετές φορές αφού για κακή του τύχη συνηπήρξε μαζί με τους μεγάλους Bird και Magic, αλλά ακόμα έχει αναδειχθεί και 11 φορές NBA All-Star.

3. Jerry West (1.88, 1938)
Φτάσαμε στην τελική τριάδα, και στο Νο3 συναντάμε τον "Mister Clutch" του ΝΒΑ, τον θρυλικό Jerry West. Δεν είναι υπερβολή ότι μιλάμε για την πιο θρυλική και εμβληματική φιγούρα ολόκληρου του πρωταθλήματος αφού ο West έχει σημαδέψει κυριολεκτικά το NBA με την μορφή του να δεσπόζει στο λογότυπο της λίγκας εδώ και μερικές δεκαετίες. Αλλά αυτό είναι το εξωαγωνστικό μόνο κομμάτι που αφορά αυτόν τον θρύλο. Μέσα στο παρκέ με την φανέλα των Los Angeles Lakers της δεκαετίας τόσο του 60' όσο και του 70' ο West, ήταν ο πρώτος μεγάλος ηγέτης πριν την έλευση του μεγάλου Magic Johnson. Μιλάμε για all-around 2άρι, με τρομερές αμυντικές ικανότητες αλλά και έφεση στο σκοράρισμα, με εξέχοντα στοιχεία την συνέπειά του στην γραμμή των βολών και την εκτελεστική του ικανότητα στα τελευταία σουτ που κρίνουν τον αγώνα (από πήρε άλλωστε το παρατσούκλι "Mister Clutch"). Τα προσωπικά του επιτεύγματα είναι ουκ ω λίγα, αφού μεταξύ άλλων έχει αναδειχθεί μία φορά πρωταθλητής ΝΒΑ το 1972 όπου και αναδείχθηκε MVP των τελικών, καθώς ακόμα είναι 5ος στις πετυχημένες βολές στην ιστορία του ΝΒΑ, συν 14 φορές All-Star καθώς και μέλος 12 φορές στην καλύτερη 5άδα του ΝΒΑ.

2. Kobe Bryant (1.98, 1978)4ος ουσιαστικά εν ενεργεία παίχτης στην λίστα, και μιλάμε για τον γνωστό και μη εξαιρετέο σε όλους μας, Kobe Bryant. Τι να πρωτοπείς για τον "Black Mamba"? Αν και οι 2 πρώτες του αναγνωριστικές σεζόν στο ΝΒΑ με τους Lakers το 1996-97 δεν έδειχναν ιδανικές, ο Kobe εξελίχθηκε σε έναν παίχτη μεγαθήριο του ΝΒΑ, και μάλιστα πολλοί τον θεωρούν ότι πιο κοντινό στον MJ. Σκόρερ ολκής, θανατηφόρος στο τρίποντο είτε στημένος είτε μετά από ένας εναντίον ενός, με εξαιρετικές πλαστικές κινήσεις ενώ παράλληλα θεωρείται ένας από τους καλύτερους σύγχρονους περιφερειακούς αμυντικούς. Τα επιτεύγματά του? Σχεδόν ατελείωτα αφού πρώτον, έχει κατακτήσει 5 πρωταθλήματα με τους Lakers στα 2 εκ των οποίων αναδείχθηκε MVP των Τελικών. Ακόμα κατέχει την δεύτερη θέση στην λίστα με τους περισσότερους πόντους σε ένα παιχνίδι πίσω από τον θρυλικό Wilt Chamberlain με τους 81 που πέτυχε κόντρα στο Toronto το 2006, ενώ παράλληλα κατέχει (πλέον) την 5η θέση στην λίστα με τους κορυφαίους σκόρερ όλων των εποχών. Ακόμα έχει αναδειχθεί 1 φορά MVP του πρωταθλήματος, 14 φορές NBA All-Star συν 13 συνεχόμενες φορές στην καλύτερη πεντάδα του πρωταθλήματος και κατέχει ένα χρυσό μετάλλιο στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Πεκίνο του 2008 με την Εθνική ομάδα των ΗΠΑ. Θέλετε κι άλλα?

1. Michael Jordan (1.98, 1963)
Αν υπάρχει έστω και ένας που να περίμενε κάποιον άλλον στην κορυφή μάλλον δεν ξέρει τίποτα από μπάσκετ. Η μόνη θέση της λίστας που δεν χρειαζόταν δεύτερη σκέψη είναι αυτή, και δικαιωματικά ανήκει στην αυτού μεγαλειότητα, Michael "Air" Jordan. Μιλάμε για τον πιο ολοκληρωμένο παίχτη που έχει περάσει, χωρις υπερβολές. Καταπληκτική σωματοδομή, τρομακτικά αθλητικά προσόντα, απίστευτη τεχνική κατάρτηση και μια επαφή με το καλάθι που σε κάθε του προσπάθεια η μπάλα έμοιαζε να πηγαίνει ηθελημένα μόνη της στο καλάθι. Αλλά ο MJ, δεν ήταν μόνο τεράστιος παίχτης στο να σκοράρει, έκανε παράλληλα καλύτερους τους συμπαίχτες του ενώ στην άμυνα ήταν και εκεί παρόν ώντας από τους πιο σκληροτράχηλους περιφερειακούς αμυντικούς, και βέβαια ηγέτης με όλη την σημασία της λέξης αφού σχεδόν πάντα όταν κάποιος έπρεπε να πάρει το κρίσιμο σουτ, ο "Air" δήλωνε παρόν. Όλα αυτά τα στοιχεία του απέφεραν 6 τίτλους NBA όπου και στους 6 αναδείχθηκε MVP των τελικών, συν ατομικές διακρίσεις όπως Rookie της χρονιάς, 5 φορές MVP του πρωταθλήματος, 1 φορά Καλύτερος Αμυντικός, 14 φορές NBA All-Star συν τα στατιστικά του επιτεύγματα όπου αυτήν την στιγμή είναι 2ος "κλέφτης" στην ιστορία του ΝΒΑ και 3ος σκόρερ όλων των εποχών με 32.292 σύνολο. Τέλος ήταν ο ηγέτης της θρυλικής Dream Team του 1992 που κατέκτησε το χρυσό μετάλλιο στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Βαρκελώνης. Πραγματικά ανεπανάληπτος δεν νομίζετε?

Αυτά λοιπόν και για σήμερα, ελπίζω να ήταν χορταστικό το post, και να σας αποζημίωσα για το διάστημα χωρίς κάτι νέο, επιστρέφω αύριο και πάλι, μέχρι τότε...Χαιρετώ σας!

Ο παρεξηγημένος κύριος James!

  Το ξέρω ότι για την προσπάθειά μου να καθιερωθώ σαν blogger δεν είναι και το καλύτερο πρώτο post που θα μπορούσα να αναρτήσω, δεδομένης της ύπαρξης των άπειρων Kobe-fans και συνάμα Lebron-haters, ωστόσο η περίπτωση James είναι ένα θέμα που καιρό ήθελα δημόσια να θίξω και κάποια στιγμή έπρεπε να το κάνω.
  Ξεκινώντας να επισημάνω και να τονίσω το εξής: Ο Kobe Bryant είναι την δεδομένη στιγμή ο κορυφαίος παίκτης στον κόσμο. Το ότι θα τοποθετηθώ υπέρ του αστέρα των Miami Heat δεν αναιρεί το παραπάνω, και πως θα μπορούσε άλλοστε όταν μιλάμε για έναν παίκτη που έχει σκοράρει σε έναν αγώνα 81 πόντους και έχει κατακτήσει 5 δαχτυλίδια πρωταθλητή ΝΒΑ. Πάει αυτό, το δήλωσα, το παραδέχτηκα, end of story!
  Και πάμε στο ζουμί της υπόθεσης: Lebron James! Ο βασιλιάς, ο εκλεκτός, ή όπως αλλιώς εδώ και καμια 10αρία χρόνια (πλέον) συνηθίζουν να τον αποκαλούν. Μιλάμε για έναν παίκτη που ως γνωστόν πάτησε το πόδι του στα παρκέ του ΝΒΑ στα 18 του χρόνια, και έκτοτε αναμφισβήτητα σε ατομικό επίπεδο,κυριαρχεί.Μόνο κάποιες από τις ατομικές του διακρίσεις είναι Rookie της χρονιάς, 7 φορές Αll-Star, 5 φορές στην κορυφαία 5άδα του πρωταθλήματος, 2 φορές MVP του πρωταθλήματος, συν συγκεντρωτικά στατιστικά που αγκίζουν ιερά τέρατα του ΝΒΑ κλπ. Ωστόσο και δικαιολογημένα, οι περισσότεροι Kobe-fans, επιμένουν ότι λόγω της απουσίας τίτλων δεν πρόκειται να προσεγγίσει ούτε κατά διάνοια τον Κοbe πόσο μάλλον τον μεγάλο Michael Jordan. Ας μείνουμε σε αυτό. Ώντος η απουσία "δαχτυλιδιών" του κόβουν πόντους από την δόξα, ωστόσο αν κοιτάξουμε τα δεδομένα, και λέγοντας δεδομένα εννοώ τις πρωταθλήτριες ομάδες των Chicago Bulls των 90's και των Los Angeles Lakers των 00's, θα συμπεράνουμε το εξής: και ο Kobe και ο Jordan, είχαν ένα πολύ καλό supporting cast συμπαιχτών δίπλα τους. Είναι γεγονός και δεν μπορεί κανείς να το αμφισβητήσει. Ο Jordan είχε δίπλα του τους Pippen, Grant, Rodman, Kerr, Kukoc ενώ ο Bryant τους O'Neal (κυρίως), Horry, Fisher κλπ. παίκτες μερικοί εκ των οποίων υπήρξαν και All-Star (μάλιστα ο O'Neal στο three-peat των Lakers ήταν ο κατα συρροήν  MVP των τελικών). Άρα αν το καλοσκεφτούμε κατά την διάρκεια της θητείας του Lebron στο Cleveland, ο James είχε ένα πολύ φτωχό σύνολο συμπαικτών (ενδεικτικά ο πολύ λίγος Anderson Varejao κατείχε θέση βασικού στην πεντάδα των Cavs), πράγμα που καθιστά για έναν παίκτη από τα 18 έως τα 26 του(που αποχώρησε από το Cleveland) εξαιρετικά δύσκολο να φτάσει στην κατάκτηση ενός τίτλου. Παρόλα αυτά πολλοί θεωρούν ανιαρό και ανάξιο προσοχής, το γεγονός ότι την χρονιά 2007 ώντας μόλις 23 χρονών ο Lebron πήρε απ' το χεράκι τους Cavs και τους οδήγησε καρφί στους Τελικούς του ΝΒΑ, όπου βέβαια ήρθαν αντιμέτωποι με τους San Antonio Spurs οι οποίοι με Parker, Ginobili, Duncan στα καλύτερά τους και με ομάδα χρόνια δεμένη ήταν αδύνατο να αποτύχουν.
  Και πάμε στην μετά Cleveland εποχή και την μετάβαση του Lebron στους Miami Heat όπου ένωσε τις δυνάμεις του με δύο εκ των κορυφαίων παικτών του ΝΒΑ, τον Dwyane Wade και τον Chris Bosh. Οι Lebron-haters δεν άργησαν να βρουν πάτημα και να τον χαρακτηρίσουν φυγόπονο, δειλό, άνθρωπο της εύκολης λύσης κλπ. Οκ, δεν το κρύβω ότι και εγώ ο ίδιος δεν συμφώνησα εξ'αρχής με αυτήν την κίνηση του, διότι σε περίπτωση επιτυχίας δεν θα του απονέμονταν τα εύσημα που θα μπορούσε να πάρει ώντας μόνος super-star στην ομάδα, ενώ σε περίπτωση αποτυχίας θα θεωρούνταν υπέρτατος loser. Ωστόσο προσπάθησα να δω το θέμα πιο διεξοδικά, και σκέφτηκα, μισό λεπτό, οι Garnett-Allen δεν κάνανε κάτι παρόμοιο το 2008? κανείς δεν τους κατηγόρησε, αντίθετα υπήρξε μεγάλος ενθουσιασμός με την δημιουργία μιας τέτοιας Big-3 (Garnett-Allen-Pierce). Γιατί λοιπόν να γίνεται κατακριτέος, την στιγμή που κυνήγησε αυτό που δεν μπορούσε να του προσφέρει το Cleveland? Και δεν εννοώ έναν τίτλο, εννοώ ένα καλο περιβάλλον σύνολο. Και για την ακρίβεια θα κάνω τον εξής συλλογισμό, αν οι Lakers δεν είχαν στην διάθεσή τους τον O'Neal είναι προφανές ότι οι 3 από τους 5 τίτλους τους δεν θα υπήρχαν, άρα από το 2000 μέχρι και το 2009, ο Kobe βάση λογικής δεν θα είχε κανέναν τίτλο. Αν λοιπόν μετά από 9 χρόνια χωρίς αντίκρισμα, ήθελε να πάει σε μια καλύτερη ομάδα για να κυνηγήσει έναν τίτλο, θα τον κατέκρινε κανείς? Απάντηση: ΌΧΙ! Και δεν θα πρεπε, γιατί όπως ξανάπα η ομάδα κερδίζει πρωταθλήματα και όχι ο παίκτης, και όταν δεν έχεις ομάδα, και 100 πόντους να βάζεις σε κάθε ματς ατομικά, δεν κερδίζεις! Άρα δεν δικαιολογώ απλά αυτήν την κίνηση του Lebron αλλά την επικροτώ κιόλας, διότι δείχνει παίχτη που δεν του αρκεί μια καριέρα με γεμάτους αριθμούς, ρεκόρ, μέσους όρους κλπ. (κάτι που πολλοί παίχτες του ΝΒΑ θα το θεωρούσαν ιδανικό) αλλά θέλει να πετύχει την απόλυτη δόξα κερδίζοντας ένα (η και περισσότερα πρωταθλήματα).
  Και συνεχίζω κάνοντας τον δικηγόρο του διαβόλου. "Μα καλά ρε συ, άντε και δικαιολογείται αυτή του η κίνηση, παρόλα αυτά πέρυσι πρωτάθλημα δεν πήρε. Αυτό δεν τον κάνει loser?" . Απάντηση: Προφανώς και, ΌΧΙ! Πιο συγκεκριμένα θα πω το εξής, ναι ισχύει ότι η τριάδα των Heat είναι ατομικά υπερβολικά καλή για να αποτύχει, ομαδικά όμως? Τι θέλω να πω με αυτό? Ότι πολύ απλά όταν για πρώτη φορά καλούνται να παίξουν στην ίδια ομάδα 3 παίκτες που εδώ και 8 χρόνια που είναι στο ΝΒΑ (χώρια τα γυμνασιακά/κολλεγιακά) έχουν συνηθίσει σε μέσους όρους της τάξεως των 20-25+ πόντων ανά παιχνίδι, δηλαδή να έχουν μια ομάδα να δουλεύει για αυτούς, είναι αφάνταστα δύσκολο να συμβιβαστείς ότι πρέπει και εσύ να δουλέψεις για τους άλλους, και ακόμα περισσότερο ότι θα πρέπει ίσως και να μην είσαι ο σταρ της ομάδας. Γιατί άλλωστε νομίζετε ότι το 2006 η Εθνική μας ομάδα νίκησε την υπερ-ομάδα των ΗΠΑ? Γιατί ήταν η πρώτη φορά που παίζανε όλοι αυτοί οι αστέρες μαζί. 2 χρόνια μετά όμως στους Ολυμπιακούς του Πεκίνο? Οι ΗΠΑ κάνανε πλάκα και φτάσανε χαλαρά στο χρυσό μετάλλιο. Άρα καλύτερα ας δώσουμε πίστωση χρόνου στους Heat και τον Lebron και αν σε 2-3 χρόνια δεν έχουν πάρει τίτλο, θα μαι ο πρώτος που θα βγει και θα τους κράξει δημόσια, πιστέψτε με.
  Τέλος, για όσους θεωρούν ότι ακόμα και να πάρει κάποιον τίτλο ο Lebron οι 5 τίτλοι του Bryant και οι 6 του Jordan είναι κάτι ακατόρθωτο, θα απαντήσω λέγοντας ότι ο Jordan πήρε το πρώτο του πρωτάθλημα στα 28 και ο Kobe πήρε τα 2 από τα 5 μετά τα 30 του. Άρα σε ηλικία 27 ετών που είναι ο Lebron ποτέ δεν ξέρεις, μπορεί τώρα να είναι η αρχή για κάτι μεγάλο! Ο χρόνος και μόνο θα δείξει! Ελπίζω να μην σας κούρασα! Χαιρετώ σας!