Το αστεράκι της Ευρυάλης!

Καλησπέρα και πάλι σε όλους σας! Όπως υποσχέθηκα το σημερινό post θα είναι από την κατηγορία ταλέντα, και μετά από μια μικρή περιήγηση σε Νέα Ζηλανδία και Αμερική επιστρέφουμε στην εγχώρια αγορά, και συγκεκριμένα στην περιοχή της Ευρυάλης όπου δεσπόζει το άστρο του μικρού και πολλά υποσχόμενου Δημήτρη Σταμάτη. Ας τον γνωρίσουμε καλύτερα:
   Ο Δημήτρης Σταμάτης είναι γεννημένος στις 12 Ιανουαρίου του 1996 (γιος τους παλαίμαχους παίχτη του Ολυμπιακού και Πανελληνίου Αντώνη Σταμάτη), έχει ύψος 1.90 και αγωνίζεται στην θέση του άσσου με την φανέλα της Ευρυάλης. Αν και μόλις 16 χρονών λοιπόν, ο μικρός έχει τραβήξει ήδη πάνω του τα βλέμματα τόσο στην ελληνική όσο και στην ευρωπαϊκή αγορά. Και αυτό διότι μιλάμε για έναν παίχτη που παρά το ύψος του σε συνδιασμό με την ηλικία του, έχει άριστη τεχνική κατάρτιση, τρομερή εξοικείωση με την μπάλα καθώς και τρομερά σωματικά και αθλητικά προσόντα. Για την ακρίβεια η ταχύτητα και η έκρηξη σύμφωνα με τους ειδικούς είναι από τα πιο δυνατά του στοιχεία, αλλα το σημαντικότερο απ' όλα, και αυτό που του δίνει ένα μεγάλο προβάδισμα σε σχέση με τους άλλους συνομήλικούς του είναι οι εικόνες που έχει.
   Πιο συγκεκριμένα ο "πιτσιρικάς" παρά την ηλικία του, μετράει ήδη τρία χρόνια παρουσίας (μαζί με την φετινή σεζόν) σε ανδρικές κατηγορίες και συγκεκριμένα για δύο χρονιές στην Β' ΕΣΚΑΝΑ και φέτος στην Α' ΕΣΚΑΝΑ, όπου είχε την ευκαιρία αν και πολύ μικρός να αντιμετωπίσει πολύ δυνατότερους και πιο έμπειρους παίχτες, στοιχεία που τον άνδρωσαν και τον ωρίμασαν μπασκετικά. Ειδικά φέτος αν και από τους μικρότερους της κατηγορίας διανύει μια εξαιρετική σεζόν, ξεκινώντας ως βασικός σχεδόν σε όλα τα ματς και με πολύ καλούς αριθμούς, με αποκορύφωμα το ματς πριν από μία εβδομάδα απέναντι στον Πρωτέα Βούλας όπου πέτυχε 24 πόντους!! Και βέβαια αυτές οι πολύτιμες εμπειρίες απέδωσαν καρπούς αφού από πέρυσι κιόλας είναι μέλος της εθνικής ομάδας παίδων (και μάλιστα ώντας ένα χρόνο μικρότερος από τους περισσότερους συμπαίχτες του), με την οποία συμμετείχε στο Πανευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Παίδων στην Τσεχία, όπου τελείωσε με 7.8 πόντους, 2.1 ριμπάουντ και 1.5 ασσίστ σε 21.5 λεπτά συμμετοχής, δείχνοντας πως το καλοκαίρι που έρχεται θα είναι ο ηγέτης της φετινής Εθνικής Παίδων.
   Τέλος το "κερασάκι" στην μέχρι τώρα καριέρα του Δημήτρη Σταμάτη είναι η επιλογή του για το καθιερωμένο Jordan Classic που διεξάγεται κάθε χρόνο στην Νέα Υόρκη. Πιο συγκεκριμένα αφού πρώτα επιλέχθηκε στους 40 υποψήφιους "κάτω των 16" (μαζί με τον Βασίλη Χαραλαμπόπουλο του Αιγάλεω) από όλη την Ευρώπη, στην συνέχεια κατάφερε να επιλεχθεί μετά από δοκιμαστικά στην τελική 10άδα, και θα έχει την ευκαιρία όχι μόνο να διαγωνιστεί σε ένα από τα πιο διάσημα και κορυφαία μπασκετικά καμπ του κόσμου αλλά και να γνωρίσει από κοντά τον θρυλικό Μάικλ Τζόρνταν, όπως έκαναν και πριν κάποια χρόνια ο Ζήσης Σαρικόπουλος (νυν παίχτης του Πανιωνίου) και ο Πάρης Μαραγκός (ανήκει στον Παναθηναϊκό, αγωνίζεται πλέον στις Η.Π.Α). Στο χέρι του είναι λοιπόν, να εκμεταλευτεί στο έπακρο τις πολύτιμες ευκαιρίες που του δίνονται, να δουλέψει σκληρά και να εξελιχθεί σε ένα από τα επόμενα αστέρια του Ελληνικού και γιατί όχι του παγκοσμίου μπάσκετ.
   Αυτά λοιπόν και για σήμερα, αύριο θα έχω το αφιέρωμα σχετικά με το ΝΒΑ, όπως και υποσχέθηκα! Χαιρετώ σας!

Γκρεμίζεται η Ελλάδα, μαζί της και το μπάσκετ!

   Καλημέρα σε όλους σας και πάλι, και συγνώμη για 2ήμερο χωρίς post. Σήμερα όπως είναι λογικό θα ήταν αρκετά προκλητικό ή ίσως άτοπο να γράψω για κάποιο μπασκετικό θέμα που αφορά τα καθαρά επίκαιρα αγωνιστικά μπασκετικά γεγονότα, καθώς όπως σοφά λέει και ο λαός "εδώ ο κόσμος καίγεται και το μ***ί χτενίζεται", αφού χθες λόγω της επερχόμενης ψήφισης των νέων οικονομικών μέτρων της κυβέρνησης, η Αθήνα έγινε πεδίο πολέμου, αφού κλασσικά η πορεία μετατράπηκε σε εχθροπραξίες μεταξύ διαδηλωτών (λέμε τώρα) και αστυνομικών, καμμένα κτήρια, αυτοκίνητα κλπ. και γενικά η εικόνα μιας ολόκληρης χώρας φαίνεται να καταρρέει. Έτσι λοιπόν ο χώρος του αθλητισμού και συγκεκριμένα του δικού μας μπάσκετ, δεν θα μπορούσε να μην επηρρεαστεί αφού όπως πολλοί ορθά έχουν πει, αποτελεί μια μικρογραφία της κοινωνίας μας, και αυτό το καταλάβαμε για τα καλά όταν πριν από δύο μέρες για πρώτη φορά στα χρονικά, ανακοινώθηκε από τον ΕΣΑΚΕ η ματαίωση του καθιερωμένου ετήσιου All-Star Game, που θα λάμβανε χώρα στην Θεσσαλία, λόγω έλλειψης απαραίτητων κονδυλίων! Ας εστιάσουμε λοιπόν στο γεγονός αυτό.
   Οκ, όντως είναι λυπηρό και μάλλον απρόσμενο το γεγονός ότι η γιορτή του ελληνικού μπάσκετ δεν θα διεξαχθεί φέτος, όχι μόνο γιατί δεν θα έχουμε την ευκαιρία να παρακολουθήσουμε και να απολαύσουμε ένα 2ήμερο γεμάτο θέαμα από τους κορυφαίους του Ελληνικού Πρωταθλήματος αλλά κυρίως διότι το μπάσκετ στην Ελλάδα αν μη τι άλλο δεν είχε ποτέ την αρμόζουσα προβολή, και αυτό το εορταστικό διήμερο ήταν ανέκαθεν ένας καλός τρόπος να προβληθεί το άθλημα λίγο παραπάνω κάθε φορά. Ωστόσο αν θέλετε την άποψη μου, η απόφαση αυτή ήταν ίσως από τις πιο σωστές που έχει πάρει ποτέ ο ΕΣΑΚΕ όσον αφορά το Ελληνικό Πρωτάθλημα. Μην προτρέχετε, δεν ανακαλώ τα προηγούμενα και πραγματικά θα έδινα τα πάντα να γινόταν το φετινό All-Star Game, όμως υπάρχουν κάποιοι λόγοι οι οποία αναπόφευχτα θα έπρεπε να οδηγήσουν σε αυτήν την απόφαση καλώς ή κακώς.
   Αρχικά να διευκρινήσω το εξής, για όσους θεωρήσουν ότι "αγιοποιώ" το συμβούλιο του ΕΣΑΚΕ, η απόφασή τους ήταν μεν σωστή αλλά είχε κακό timing, και με αυτό εννοώ ότι τα μέλη του ΕΣΑΚΕ έβγαλαν ανακοινώσεις και διαφημίσεις για το All-Star Game (τόπος διεξαγωγής, ημερομηνίες κλπ.), ανακήρυξαν την έναρξη της επίσημης ψηφοφορίας για τους παίχτες που θα πάρουν μέρος, και αφού ξεσήκωσαν και ενθουσίασαν τον μπασκετικό κόσμο, ξαφνικά ανακαλούν και ακυρώνουν τα πάντα, αυτό ήταν στην προκειμένη περίπτωση το "φάουλ" που διέπραξαν. Και πάμε στο ζουμί.
Πρώτον η διεξαγωγή μιας γιορτής εν μέσω "πολέμου" είναι προκλητική, και με αυτό εννοώ ότι σύμφωνοι δεν γίνεται να σταματήσουν οι αθλητικές διοργανώσεις, δεν γίνεται να σταματήσει ο κόσμος να πηγαίνει στα γήπεδα επειδή η χώρα καταρρέει οικονομικά, διότι από αυτά περιμένουν κάποιοι άνθρωποι να πληρωθούν και να ζήσουν (αθλητές πρώτοι πρώτοι), αλλά το να διεξάγεις μια αθλητική γιορτή εκτός πρωταθλήματος, καθαρά για λόγους εμπορικούς, προώθησης του αθλήματος και διασκέδασης την δεδομένη στιγμή, είναι άτοπο και θα αποτελούσε αντικείμενο κοινωνικής κατακραυγής εις βάρους και της διοργανώτριας αρχής αλλά και του ίδιου το αθλήματος.
   Δεύτερον πως μπορείς να διοργανώνεις γιορτή του μπάσκετ, που συνεπάγεται λεφτά, κονδύλια, χορηγήσεις κλπ. την στιγμή που οι μισοί επαγγελματίες της Α1 είναι απλήρωτοι. Για την ακρίβεια υπάρχουν ομάδες στην Α1 που δεν έχουν λεφτά όχι μόνο για τα βαριά συμβόλαια παιχτών και προπονητών, αλλά ούτε για τα λεφτά της γραμματείας και των διαιτητών για κάθε αγώνα! Άρα είναι σαν να πεινάει η οικογένειά μου και εγώ να πηγαίνω να αγοράσω καινούργιο αυτοκίνητο ουσιαστικά, οπότε καλυτερα τα χρήματα για την διεξαγωγή του All-Star Game να μοιράζονταν στις ομάδες μπας και δει κανά μισθό ο καημένος ο αθλητής παρά να σπαταληθούν σε έναν για τα τωρινά δεδομένα αχρείαστο θεσμό.
  Τρίτον και τελευταίο, άντε και με το ζόρι και με πολύ προσπάθεια το All-Star Game διοργανώνεται, πόσοι πραγματικά, από τους παίχτες και τους προπονητές μέχρι τον τελευταίο τηλεθεατή, θα το ευχαριστηθούν? Ποιος παίχτης που βλέπει ότι γύρω του τα πάντα να καταρρέουν μαζί με το άθλημα που αγαπάει, θα πάει για ένα διήμερο να προσφέρει θέαμα στον κόσμο και με τι διάθεση? Και ποιος κόσμος θα φιλοτιμηθεί την στιγμή που βλέπει μια Ελλάδα να καίγεται και να σπαράζει από τα χρέη, να πάει να δει και να χαρεί έναν αγώνα μπάσκετ με το παιδί του ή τον φίλο του? Η κατάσταση είναι τέτοια που και τα 10-15 ευρώ που θα δώσει ο φίλαθλος στην είσοδο, θα τα δώσει με πόνο καρδιάς, άρα γιατί να τραβάμε τα πράγματα και να πιέζουμε μια κατάσταση που για όλους θα ήταν δυσβάσταχτη?
   Έτσι λοιπόν καταλήγω στο ότι όσο και αν μας πονάει, όσο και αν λυπούμαστε, ας δεχθούμε ότι φέτος All-Star Game δεν θα υπάρξει, ας το αφήσουμε κατά μέρος, και ας ασχοληθούμε προτίστως με τα ζωτικής σημασίας θέματα που καθημερινά μας μαστίζουν πλέον, ας κινητοποιηθούμε για να αλλάξει η κατάσταση στην χώρα μας (και κατά συνέπεια στον χώρο του μπάσκετ), και τα υπόλοιπα με πίστη και ελπίδα ίσως να ξανά έχουμε την χαρά να τα αναστηλώσουμε! Τέλος και για σήμερα, ελπίζω ειδικά το σημερινό άρθρο να διαβαστεί και να προωθηθεί όσο το δυνατόν περισσότερο, και επιστρέφω πάλι αύριο, μέχρι τότε...Χαιρετώ σας!

Το "διαμάντι" της Νέας Ζηλανδίας!

   Καλησπέρα σε όλους και σήμερα! Το σημερινό post υπάγεται στην κατηγορία των ταλέντων, και μετά τον γηγενή Βασίλη Χαραλαμπόπουλο του Αιγάλεω, πάμε σε ένα άλλο ταλέντο που μας έρχεται από την μακρινή, και όχι και τόσο μπασκετική (αφού το ράγκμπι είναι εθνικό άθλημα) Νέα Ζηλανδία, και αναφέρομαι στον νεαρό Steven Adams.
   Ας γνωριστούμε καλύτερα. Ο Adams γεννήθηκε στις 28/7/1993 (ετών 18)  στην πόλη Wellington της Νέας Ζηλανδίας και έχει ύψος 2.15. Αν και πολύ ψηλός για την ηλικία του από μικρός, στην Νέα Ζηλανδία δεν υπήρχαν οι κατάλληλες υποδομές για να καλλιεργηθεί το ταλέντο του, αφού όπως ξαναείπα το εθνικό άθλημα είναι αποκλειστικά και μόνο το ράγκμπι. Ωστόσο το γεγονός που τον έβαλε ουσιαστικά στον μπασκετικό χάρτη, ήταν το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Μπάσκετ κάτω των 19 το 2009, το οποίο διοργανώθηκε στην Νέα Ζηλανδία, όπου ο Adams πήρε μέρος ως παίχτης της Εθνικής Ομάδας της Νέας Ζηλανδίας ώντας μόλις 16 ετών. Για καλή του τύχη λοιπόν, προπονητής της Εθνικής των ΗΠΑ, ήταν ο νυν προπονητής του Πανεπιστημίου του Pittsburgh, Jamie Dixon, ο οποίος εντυπωσιάστηκε από την εκπληκτική σωματοδομή του Adams, ωστόσο διέκρινε (όπως ήταν και λογικό) αρκετές ατέλειες στα μπασκετικά του προσόντα. Ωστόσο αυτό δεν τον απέτρεψε από το να εισηγηθεί για την κλήση του το 2010 στο ετήσιο Adidas Nations Camp, όπου συμμετέχουν ταλέντα από όλον τον κόσμο. Τα πρώτα δείγματα του Adams για να είμαστε ειλικρινείς δεν ήταν πολύ ενθαρυντικά, μιας και στο camp δεν διακρίθηκε μεταξύ άλλων. Παρ' όλα αυτά τα καλύτερα είχαν μόλις αρχίσει για τον νεαρό Νεοζηλανδό.
  Και αυτό διότι για την επόμενη χρονιά , είχε την τύχη να δουλέψει ατομικά υπό τις οδηγίες του άλλωτε σταρ του ΝΒΑ, τον Γερμανό Detlef Schrempf. Και βέβαια μέσα από σκληρή δουλειά κατάφερε να αξιποιήσει τα εκπληκτικά σωματικά του προσόντα (μακριά χέρια, δεμένο και ισορροπημένο κορμί σε συνδυασμό με τα 215 εκατοστά του), βελτιώνοντας στο έπακρο την τεχνική του, το σουτ του καθώς και τις κινήσεις του στην ρακέτα. Ως επακόλουθο, ο Steven Adams πραγματικά "έλαμψε" με τις εμφανίσεις του στο Adidas Nations Camp του 2011, έχοντας στους αγώνες του camp σταθερά 20+ πόντους , 15+ ριμπάουντ και 5+ τάπες!!! Το σημαντικότερο όμως από όλα αυτά είναι ότι η τρομαχτική του βελτίωση και οι τρομερες του εμφανίσεις, του έδωσαν μια ευκαιρία στο Αμερικάνικο Όνειρο, αφού φέτος αφού αποφοίτησε από το λύκειο "Scotts" της Νέας Ζηλανδίας, έχει ήδη μεταφερθεί για την τρέχουσα σεζόν στο λύκειο "Notre Dame Prep" (για να εγκλιματιστεί στα Αμερικάνικα δεδομένα), και καλώς ερχόντων των πραγμάτων την επόμενη σεζόν 2012-13 θα συμμετέχει στο NCAA με την φανέλα του Πανεπιστημίου του Pittsburgh (με το οποίο ήδη έχει υπογράψει), υπό τις οδηγίες του μέντορά του Jamie Dixon.
   Τέλος αν και εφόσον συνεχίζει να δουλεύει σκληρά ο Adams και αν δεν έχει προβλήματα τραυματισμών, οι ειδικοί εκτιμούν ότι στο Draft του NBA το 2013, θα είναι σίγουρα μέσα στην πρώτη 5άδα, με προοπτικές να διεκδικήσει και την πρώτη θέση!!Ο χρόνος και μόνο θα δείξει!Σας παραθέτω και ένα λινκ για να δείτε τα κατορθώματά του:  http://www.youtube.com/watch?v=DV6-G58bhug&feature=related .  Τέλος και για σήμερα, ελπίζω να ήταν χορταστικό το σημερινό post, επιστροφή και πάλι την Δευτέρα! Χαιρετώ σας!

Η κατάπτωση του χώρου του μπάσκετ σε όλο της το μεγαλείο!

   Καλημέρα σε όλους και σήμερα! Οφείλω να ομολογήσω ότι είχα σκοπό να γράψω κάτι πιο ευχάριστο, κάτι πιο χαρούμενο αν θέλετε πάνω στο άθλημα που αγαπάμε, άλλα η σκληρή επικαιρότητα με ώθησε να προχωρήσω σε ένα post που πραγματικά με φέρνει σε πολύ δυσάρεστη θέση που το γράφω. Έχουμε και λέμε. Καταρχάς πριν κάμποσο καιρό ανέβασα ένα άρθρο στο οποίο εκθείαζα το επίπεδο και την οργάνωση της φετινής Α' ΕΣΚΑΝΑ, και δεν παίρνω πίσω αυτά που έγραψα γιατί όντως το επίπεδο του πρωταθλήματος είναι πάρα πολύ υψηλό και όντως οι ομάδες παρουσιάζονται πολύ πιο οργανωμένες και σε επαγγελματικά πρότυπα. Όμως, το χθεσινό συμβάν που "συγκλόνισε" την Α ΕΣΚΑΝΑ (συν κάποιες έξτρα πληροφορίες που έμαθα), με έκανε να ανακαλέσω όσον αφορά την διοίκηση του σωματείου του Μανδραϊκού, ενος από τα θεωρητικά πιο αξιόλογα σωματεία της κατηγορίας. Αλλά ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή.
  Χθες το απόγευμα αν δεν κάνω λάθος, η διοίκηση του Μανδραϊκού, ανακοίνωσε την λύση του συμβολαίου του αθλητή της Χρήστου Μπαρμπαρή για (άκουσον-άκουσον) αγωνιστικούς λόγους, ή όπως λένε οι ίδιοι "δεν απέδωσε τα αναμενόμενα" !!! Ώντος ο Μανδραϊκός ενώ ήταν σε τροχιά ανόδου στην Γ' Εθνική, έκανε 2 ήττες οι οποίες από την πρώτη προνομιούχο θέση τον έστειλαν στην τέταρτη και όντως ο εν λόγω αθλητής (έχοντας παρακολουθήσει τις επιδόσεις του, αλλα και με δεδομένο ότι προέρχεται από ομάδα 2 κατηγορίες πιο πάνω) δεν είχε αποδώσει αυτά που θα μπορούσε, αλλά αυτό τι σημαίνει? Ότι για την κακή πορεία της ομάδας ρίχνουμε το φταίξιμο σε έναν από τους 12 και τον στέλνουμε σπίτι του? Εγώ προσωπικά από τα 6-7 χρόνια που είμαι στον χώρο σαν παίχτης, ξέρω ότι όταν η ομάδα δεν πάει καλά το φταίξιμο πέφτει στον προπονητή και όχι στους παίχτες, και αν πρέπει κάποιος να φύγει πρώτος αυτός είναι ο προπονητής και μετά οποιοσδήποτε άλλος. Αλλά το θέμα δεν είναι αυτό, το θέμα είναι ότι η κατηγορία είναι Α ΕΣΚΑΝΑ και όχι Α1 (που με έλληνες παίχτες ούτε εκεί γίνονται αυτά αλλά λέμε τώρα). Και τι θέλω να πω με αυτό? Ότι αυτό το παιδί που αγωνίζεται σε μια κατηγορία ερασιτεχνική, αλλά με πρότυπα επαγγελματισμού και πρωταθλητισμού, που σημαίνει ότι τρέχει σε κάθε προπόνηση, βάζει το σώμα του σε κίνδυνο κλπ. θα αναγκαστεί να χάσει τους μισθούς μισής χρονιάς (συν αυτά που από έγκυρες πηγές ήδη του χρωστάνε), λεφτά που τα έχει ανάγκη και που προφανώς κάπου τον διευκόλυναν στην ζωή του. Θα μου πείτε, δεν μπορεί να βρει άλλη ομάδα? Εδώ είναι το χειρότερο της υπόθεσης, ότι ο Μανδραϊκός με αυτήν την πρωτόγνωρη κίνηση όχι μόνο τον στιγματίζει και του κόβει αυτό που αγαπάει, αλλά του καταργεί ουσιαστικά και το δικαίωμα να αγωνιστεί αλλού και να καλύψει τα οικονομικά του, αφού βάσει κανονισμών αν έχεις αγωνιστεί σε κάποια ομάδα την τρέχουσα σεζόν, μπορείς να εγγραφείς σε άλλο σωματείο, μόνο μετά το πέρας της σεζόν.
  Και θα πάω το θέμα και λίγο παρα πέρα και θα πω το εξής. Στην προηγούμενη αγωνιστική όπου ο Μανδραϊκός έχασε το ντέρμπυ με τον Εθνικό εντός έδρας, ο Μπαρμπαρής έπαιξε 5 λεπτά, δηλαδή το μερίδιο ευθύνης του ήταν πολύ μικρό. Θα μου πείτε, ότι η κίνηση αυτή είχε να κάνει με τις εμφανίσεις του όλη την σεζόν, και εδώ έρχομαι να απαντήσω. Πριν τα δύο ματς με Φάρο και Εθνικό τα οποία έχασε ο Μανδραϊκός, η ομάδα βρισκόταν στην πρώτη θέση με μία μόλις ήττα. Γιατί λοιπόν αφού θεωρούσαν ότι δεν απέδιδε δεν τον έδιωξαν τότε, αλλά αντίθετα τον έδιωξαν στην δύσκολη στιγμή, και ενώ μάλιστα στα 2 ματς είχε ελάχιστο μερίδιο ευθύνης? Απάντηση θεωρώ δύσκολα θα βρω, και να σας πω την αλήθεια δεν θέλω να βρω, γιατί αν παίζει κάτι στα ενδότερα της ομάδας (κάποιο προσωπικό συμφέρον ή οτιδήποτε τέτοιο) το οποίο είχε ως αντίκρισμα να "φάνε" έναν παίχτη της ομάδας, τότε πραγματικά θα χάσω πάσα ιδέα για το άθλημα που αγαπάω και θα σιχαθώ τον εαυτό μου που συνεχίζω να το υπηρετώ. Αν πάλι πράγματι έδιωξαν αυτό το παιδί για αγωνιστικούς λόγους, τότε το μόνο που έχω να πω είναι ότι σαν ομάδα καλύτερα να χάνεις αγώνες μπάσκετ παρά με τέτοιες αποφάσεις να ξεφτιλίζεσαι σε όλη την μπασκετική και μη κοινώτητα.
  Για το τέλος, να πω μόνο καλή δύναμη στον Χρήστο Μπαρμπαρή και ελπίζω να βρει το παιδί την στήριξη που χρειάζεται. Χαιρετώ σας!

Η άγρια ομορφιά της Α' ΕΣΚΑΝΑ!

Καλησπέρα και πάλι σε όλους. Για σήμερα είχα προγραμματισμένο post με εντελώς διαφορετικό περιεχόμενο, ωστόσο το χθεσινό ντέρμπυ κορυφής της αγωνιστικής της Α' ΕΣΚΑΝΑ με ανάγκασε να ασχοληθώ αποκλειστικά με αυτό και κατά συνέπεια με την εν λόγω κατηγορία στο σημερινό post.
  Αρχικά για το χθεσινό ματς (στο οποίο ήμουν παρόν) να δώσω τα εξής στοιχεία. Αντίπαλες ομάδες ήταν ο Φάρος Κερατσινίου με τον Μανδραϊκό για τον δεύτερο γύρο του πρωταθλήματος, και συγκεκριμένα ο Μανδραϊκός βαθμολογικά πρώτος με μία ήττα (από τον Φάρο εντός) ενώ ο Φάρος τρίτος με 3 ήττες. Το ματς δικαιολογημένα και αναμενόμενο να ήταν ντέρμπυ από την αρχή μέχρι το τέλος, αφού με δεδομένο ότι και οι 2 ομάδες κυνηγάνε με αξιώσεις την άνοδο στην Γ' Εθνική, είναι λογικό να θέλουν πάσει θυσία την νίκη, ο Μανδραϊκός από την πλευρά του για να καθαρίσει την πρώτη θέση ενώ ο Φάρος για να ξαναμπεί στο παιχνίδι της ανόδου μετά τα στραβοπατήματα με Εθνικό και Πρωτέα. Το ματς είχε μια κατάληξη την οποία ούτε σε αγώνες Ευρωλίγκας δεν έχουμε δει. Συγκεκριμένα μετά από διαδοχικά "μεγάλα" σουτ και από τις δύο ομάδες, το σκορ έχει διαμορφωθεί στο 59-58 υπέρ του Φάρου, και με 15 δευτερόλεπτα για το τέλος έχει ολόκληρη επίθεση ο Μανδραϊκός. Ο Φάρος επιλέγει καθαρή άμυνα, και στα 2 δευτερόλεπτα μετά από αδράνεια της άμυνας της ομάδας του Κερατσινίου βγαίνει σχετικά ελεύθερο σουτ τριών πόντων σε παίχτη της Μάνδρας, ο οποίος προφανώς σουτάρει και σε ουσιαστικά νεκρό χρόνο κερδίζει 3 βολές μετά από φάουλ που σφυρίζεται!!! Και εδώ έρχονται τα πάνω κάτω: ο παίχτης της  Μάνδρας ενώ χρειάζεται μόνο μία βολή για την παράταση και 2 για την νίκη, ανέλπιστα χάνει και τις 3 βολές!!! Και φυσικά ο Φάρος πανηγύρισε την νίκη.( http://aofaros.blogspot.com/2012/01/11.html αυτό είναι το blog του Φάρου όπου μπορείτε να δείτε το συγκλονιστικό φινάλε).
  Τα στοιχεία που κάνανε πολύ ξεχωριστό πέρα από την κατάληξή του το χθεσινό ματς είναι τα εξής:
Πρώτον μιλάμε για 2 ομάδες που παρόλο που αγωνίζονται στην Α' ΕΣΚΑΝΑ δεν έχουν τίποτε να ζηλέψουν από ομάδες της Γ' ή ακόμα και της Β' Εθνικής. Και πιο συγκεκριμένα μιλάμε για ομάδες με budget της τάξεως των 120-150 χιλιάδων ευρώ, άκρως φερέγγυες διοικήσεις, με άψογη οργάνωση (τεχνικό team, γήπεδο, εξοπλισμό κλπ.) καθώς και ρόστερ με παίχτες μέχρι πρότινως πρωταγωνιστούσαν στην Γ' και Β' Εθνική κατηγορία. Δεύτερον όποιος είχε την τύχη να βρίσκεται στο γήπεδο ήταν μάρτυρας μια υπέροχης ατμόσφαιρας στις εξέδρες, σε ένα γήπεδο χιλίων θέσεων κυριολεκτικά κατάμεστο από άκρως μπασκετικό κόσμο και μη. Ωστόσο μην νομίζετε ότι ήταν μόνο ένα ματς, ή ότι μόνο αυτές οι δύο ομάδες ξεχωρίζουν. Για την ακρίβεια αντίστοιχης δυναμικής και οργάνωσης σαν σωματεία είναι οι επίσης μέσα στο κυνήγι της ανόδου Εθνικός Πειραιά και Ιωνικός Νικαίας ενώ λίγο πιο κάτω υπάρχει και ο Ίκαρος/Ακαδημία και Άρης Νικαίας, εξίσου σοβαρά σωμαεία, και βέβαια αντίστοιχα ματς έχουμε δει τουλάχιστον 4-5 φορές στον πρώτο γύρο μεταξύ των εν λόγω ομάδων. Εκεί που θέλω να καταλήξω είναι ότι, όπως όλοι οι μπασκετικοί παραδέχονται φέτος, το πρωταθλημα της Α' ΕΣΚΑΝΑ δεν έχει να ζηλέψει τίποτα από τα πρωταθλήματα των Εθνικών Κατηγοριών.
  Αντίθετα στην Α' ΕΣΚΑΝΑ πέρα από το πρωτόγνωρο πολυ υψηλό μπασκετικό φετινό επίπεδο των ομάδων, βλέπουμε γενικότερα διοικήσεις με μεράκι, όρεξη και "αρρώστια" αν θέλετε για τον χώρο, που έχουν την διάθεση να πληρώσουν για το καλό της ομάδας και ειδικότερα για το καλό των αθλητών. Επιπροσθέτως ένα στοιχείο που κάνει ξεχωριστή την Α' ΕΣΚΑΝΑ είναι ότι στην πλειοψηφία των αγώνων βλέπουμε γεμάτα γήπεδα, πράγμα αναμενόμενο διότι η κατηγορία είναι τοπική, πράγμα που σημαίνει ότι η κάθε ομάδα αντιπροσωπεύει μια ολόκληρη πόλη και είναι λογικό να υπάρχει μεγάλη στήριξη όχι μόνο στα εντός αλλά και στα εκτός έδρας ματς (άλλωστε η ΕΣΚΑΝΑ σαν ένωση είναι μικρή εδαφικά). Τέλος εξίσου σημαντικό είναι το γεγονός ότι το πρωτάθλημα είναι από τα πιο ανταγωνιστικά στην Ελλάδα διότι, πέφτουν 3 ομάδες στην Β' ΕΣΚΑΝΑ αλλά ανεβαίνει μόνο μία στην Γ' Εθνική! Και ειδικά φέτος που όπως προανέφερα το επίπεδο των ομάδων έχει ανέβει πάρα πολύ κανείς δεν μπορεί να προβλέψει πρωταθλητή και προς υποβιβασμό ομάδες, αντιθέτως γίνονται σε κάθε αγωνιστική πραγματικές μάχες που από ότι φαίνεται θα μας κρατήσουν σε αγωνία μέχρι και την τελευταία αγωνιστική! Εγώ από την πλευρά μου δεν έχω να πω κάτι άλλο από το να σας παραπέμψω στο www.attikabasket.gr (υπάρχει και στους συνδέσμους του blog) ώστε να ενημερωθείτε για τις αγωνιστικές (ώρες διεξαγωγής, γήπεδα κλπ.) της Α' ΕΣΚΑΝΑ και να βρεθείτε και εσείς σε κάποιον αγώνα της κατηγορίας!
Τέλος και για σήμερα, με μια μικρή πιθανότητα αύριο να μην ανεβάσω post, ανανεώνω με σιγουριά το ραντεβού για την Πέμπτη! Χαιρετώ σας!

Το θέατρο του παραλόγου της Α1!

  Καλημέρα σε όλους! Επιστρέφω σήμερα μετά το break των 2 ημερών, με ένα post αρκετά διαφορετικό από τα άλλα. Πρώτα από όλα, πολλά από αυτά που θα διαβάσετε μπορεί να θίξουν ακόμα και να  προσβάλλουν ίσως ορισμένους, για αυτό θα ξεκαθαρίσω το εξής: δεν έχω τίποτε με κανεναν, δεν εξυπηρετώ καμιά σκοπιμότητα, και το τελευταίο πράγμα που θέλω μέσα από αυτό το blog είναι να δυσφημίσω άτομα (για αυτό άλλωστε δεν πρόκειται να κατονομάσω κανέναν κατά την διάρκεια του post). Ξεκινάω λοιπόν.
  Όπως θα καταλάβατε και από τον τίτλο, το post αφορά την Α1. Η κορυφαία κατηγορία του ελληνικού μπάσκετ όπως όλοι γνωρίζουμε, για άλλο ένα σαββατοκύριακο είχε αγωνιστική. Χθες λοιπόν παρακολούθησα τα ματς του Περιστερίου με τον Ίκαρο και του Αμαρουσίου με τον Ολυμπιακό μεταξύ άλλων, και πραγματικά έμεινα με το στόμα ανοιχτό. Το Περιστέρι με τα χίλια οικονομικά και αγωνιστικά προβλήματα συνεχίζει και νικάει, ενώ το Μαρούσι σε ακόμα χειρότερη μοίρα παρολίγο να νικήσει τον πανίσχυρο Ολυμπιακό??? Και εδώ αρχίζει ο προβληματισμός μου.Γιατί τέτοιες ομάδες να υφίστανται στην Α1? Και εννοώ, γιατί παίχτες τόσο υψηλού επιπέδου, που για την κατηγορία είναι διαφήμιση και σαν προσωπικότητες και σαν μπασκετική αξία, να κλείνουν συμβόλαια σε ομάδες που δεν μπορούν να τους στηρίξουν οικονομικά?
  Θα γίνω πιο συγκεκριμένος, και μιας και έχω ήδη 2 παραδείγματα θα εστιάσω σε αυτά. Όποιος διαβάζει αυτές τις μέρες και παρακολουθεί τα μπασκετικά δρόμενα, θα έχει σίγουρα ακούσει αρχικά για το Μαρούσι ότι οι περισσότεροι παίχτες είναι μήνες απλήρωτοι ενώ για το Περιστέρι πέρα από τους μισθούς, αμερικανοί παίχτες της ομάδας δεν είχαν που να κοιμηθούν, συν ότι αντιπροσωπεία αυτοκινήτων που συνεργαζόταν με την ομάδα ήρθε και έκανε κατάσχεση στα αμάξια τους και βέβαια το τραγικότερο από όσα έχω ακούσει: ο προπονητής του Περιστερίου πλήρωνε σε κάποια ματς τους διαιτητές και την γραμματεία από την τσέπη του!!! Πράγματα πραγματικά πρωτόγνωρα και ανίκουστα για επαγγελματική κατηγορία. Και εδώ έρχομαι να ρωτήσω το εξής: Γιατί οι πρόεδροι/μεγαλομέτοχοι ή όπως θέλετε πείτε τους, να επιμένουν να διατηρούν αυτά τα σωματεία στην πρώτη κατηγορία της ελλάδος? Όταν αντικειμενικά χαλάνε την εικόνα και της ίδιας της ομάδας αλλά και του ελληνικού πρωταθλήματος. Και ξέρετε ποιο είναι ουσιαστικά το χειρότερο? Ούτε ότι ομάδες με ιστορία έχουν χαλάσει την εικόνα τους, ούτε ότι γενικά η εικόνα του ελληνικού μπάσκετ γίνεται χειρότερη. Το χειρότερο είναι ότι παιδιά που ζουν από το μπάσκετ (αφού οι περισσότεροι παίχτες ακαδημαϊκά δεν έχουν επιτύχει κάτι, δεν είναι κρυφό αυτό), που με τα λεφτά αυτά θα φάνε, θα ντυθούν, θα πάρουν ένα σπίτι ένα αμάξι κλπ. χάνουν τον ένα μισθό μετά τον άλλον, και μάλιστα όταν βάζουν ως ένα σημείο το σώμα τους σε "κίνδυνο" με καθημερινές προπονήσεις, ταξίδια, αγώνες κλπ.  Και στο τέλος ποιο είναι το αποτέλεσμα? Μια κατάσταση που για αυτούς και ίσως και για τον καθένα θα ήταν ιδανική (να πληρώνεσαι για αυτό που γουστάρεις από μικρός δηλαδή)  τώρα γίνεται ίσως η πιο δυσβάσταχτη διότι αυτό που γουστάρουν αναγκάζονται να το κόψουν. Αναλογιστείτε το και εσείς, σε μια δουλειά όταν δουλεύεις και δεν πληρώνεσαι και εξακολουθείς να το κάνεις δίνεις τροφή στον εργοδότη να συνεχίσει το ίδιο, άρα η μόνη σχετική λύση είναι να σταματήσεις, έτσι και στο επαγγελματικό μπάσκετ.
  Αυτό που εγώ όμως δεν μπορώ να καταλάβω, είναι ποιο είναι το κέρδος που έχουν όλοι αυτοί οι διοικούντες των ομάδων. Πιο συγκεκριμένα, είναι γνωστό ότι οι ανάγκες για να μπορείς να σταθείς σαν επαγγελματικό σωματείο στην Α1 είναι πολλές, γήπεδο, ρουχισμός, τεχνικό και ιατρικό team, χορηγοί, συν μισθοί και βασικές ανάγκες των αθλητών και άλλα πολλά. Όταν λοιπόν αυτά τα έξοδα δεν μπορείς να τα καλήψεις, ούτε στο μισό, γιατί να μπαίνεις σε αυτήν την διαδικασία? Και μάλιστα όταν πέρα από την χασούρα που έχουν όλοι οι "υφιστάμενοί" σου, την κακή εικόνα του σωματείου σου, έχεις και εσύ ό ίδιος σαν διοίκηση έξτρα χρέη, και εσύ ο ίδιος θα τρέχεις να τα καλήψεις και με το παραπάνω από την τσέπη σου. Μπορεί κάτι να μου διαφεύγει, μπορεί να υπάρχει κάτι στο παρασκήνιο που εγώ και οποισδήποτε άλλος κοινός "θνητός", να μην είναι σε θέση να γνωρίζει, αλλά με τα δεδομένα που έχουμε στην διάθεσή μας τα πράγματα θεωρώ πως είναι έτσι όπως τα περιγράφω. Και άντε και για τους χ-y λόγους αρνείσαι να ρίξεις την ομάδα ή να παραιτηθείς ο ίδιος, τουλάχιστον έχε μια αξιοπρέπεια και μην κοροιδεύεις τους αθλητές που έχουν ανάγκη αυτά τα λεφτά που θα τους τάξεις. Τι εννοώ? Μπορείς να αντέξεις οικονομικά 5 επαγγελματίες? Πάρε 5! Μπορείς μόνο έναν? πάρε έναν και κατέβασε τους υπόλοιπους έφηβους. Θα χαλάσει η φήμη της ομάδας περισσότερο από τώρα επειδή θα πέσει άπατη? Ίσα ίσα θα πέσεις με κούτελο καθαρό, χωρίς χρέη και συν ότι θα έχεις βοθήσει 5-6 παιδιά που στα 18-19 τους θα έχουν εμπειρίες που άλλα παιδιά ούτε καν τις έχουν ονειρευτεί.
  Θα συμπληρώσω τα λεγόμενά μου με το εξής: Χθες βρέθηκα στην Ελευσίνα για να παρακολουθήσω το ματς Πανελευσινιακού - Παγκρατίου, και αυτό που είδα από πλευράς Πανελευσινιακού ήταν ένα 100% υγιέστατο σωματείο. Πέρα από τα αγωνιστικά, όπου η ομάδα είναι super (1η στο πρωτάθλημα της Α2), είδα μια ομάδα με τεχνικό team, με γήπεδο άψογα ανακαινισμένο, με μπασκετικό κόσμο, με χορηγούς και βεβαίως από έγκυρες πηγές μου όλοι οι παίχτες της ομάδας είναι πληρωμένοι μέχρι τελευταίο ευρώ!! Και πιστέψτε με δεν είναι η μόνη ομάδα στην Α2 (ή ακόμα και στην Β Εθνική) που έχει πολύ καλές προδιαγραφές. Γιατί λοιπόν τέτοιες ομάδες να παλεύουν χρόνια για να ανέβουν στην πρώτη τη τάξει κατηγορία του ελληνικού μπάσκετ, και αντίθετα να παρακολουθούμε στην Α1 ομάδες ντροπή? Όποιος πιστεύει ότι μπορεί ας δώσει μια απάντηση και σε εμάς!
  Αυτά και για σήμερα, ελπίζω να μην σας κούρασα, αύριο ξανά εδώ! Χαιρετώ σας!

Το ελληνικό Top16 της Ευρωλίγκα προ των πυλών (Part 2)

Καλημέρα σας! Σήμερα συνεχίζω με το part 2 του Τop16 της Ευρωλίγκα, και την ανάλυση του Ομίλου του Παναθηναϊκού. Έχουμε και λέμε:
  Η κλήρωση για τον Παναθηναϊκό όπως είναι γνωστόν ήταν το λιγότερο, ευνοική, αφού ο πιο δυνατός αντίπαλός στον όμιλο είναι η μέχρι στιγμής πολύ απογοητευτική Αρμάνι Μιλάνο (με την οποία κοντράρεται σήμερα στις 21:45 εκτός έδρας), και από κει και πέρα έχει να αντιμετωπίσει τις μέτριες Ουνίκς Καζάν και Φενέρμπαχτσε Ούλκερ. Αλλά ας τα πάρουμε με μία σειρά.
  Όσον αφορά τον Παναθηναϊκό αυτόν καθ' αυτόν, τα είπα και στο δεύτερο post του blog θα τα ξαναπώ και τώρα, σίγουρα δεν βρίσκεται αγωνιστικά σε καλή κατάσταση κάτι που μαρτυράνε οι εμφανίσεις στην Α1 τον τελευταίο μήνα. Ωστόσο όταν έχεις στην διάθεσή σου παίχτες όπως οι Διαμαντίδης, Μπατίστ, Σάτο,Γιασικεβίτσιους κλπ. είναι λογικό οι προσδοκίες να είναι υψηλές, πόσο μάλλον σε έναν τόσο εύκολο όμιλο. Ευτύχημα για τον Παναθηναϊκό είναι οι επιστροφές Τσαρτσαρή και Περπέρογλου, με τον δεύτερο να έχει δείξει εξαιρετικά πρώτα δείγματα μετά τον τραυματισμό του, καθώς πέρα από τους δεδομένους σταθερούς σε απόδοση (Διαμαντίδης, Μπατίστ, Σάτο), πολύ ανεβασμένοι παρουσιάζονται οι Γιασικεβίτσιους, Σμιθ και Βουγιούκας. Παρ'όλα αυτά, είναι ζωτικής σημασίας για τον Παναθηναϊκό να επαγρυπνηθούν άμεσα οι Καλάθης, Λόγκαν και Μάριτς οι οποία περνάνε περίοδο ντεφορμαρίσματος, έτσι ώστε ο Παναθηναϊκός να βελτιώσει το transition παιχνίδι του αλλά και το παιχνίδι του μέσα στην ρακέτα, όπου Μπατιστ και Βουγιούκας χρειάζονται βοήθειες. Απο κει και πέρα ο τεχνικό team του Παναθηναϊκού ελπίζει στο ότι οι παίχτες μετά τις κακές εμφανίσεις σε Α1, θα έχουν λάβει το μήνυμα για να ορθοποδήσουν και θα αποδώσουν καλό μπάσκετ στην κρίσιμη φάση των 16. Και πάμε στους αντιπάλους.
  Ξεκινάω από την δυνατότερη θεωρητικά στον όμιλο, Αρμάνι Μιλάνο. Ας το παραδεχτούμε, μιλάμε για την μεγαλύτερη φούσκα της φετινής Ευρωλίγκας. Και πως να μην είναι όταν με budget εκατομμυρίων και ρόστερ με παίχτες όπως Μπουρούσης, Φώτσης, Νίκολας, Κουκ, Χέρστον, Γκαλινάρι (μέχρι την λήξη του lockout), κατάφερε στον πρώτο γύρο της Ευρωλίγκα ένα αρνητικό ρεκόρ 4 νικών - 6 ηττών και μια πολύ λίγη 4η θέση στο Ιταλικό πρωτάθλημα. Γενικά η ομάδα ψάχνεται σε θέματα χημείας, ρόλων αλλά και απόδοσης από ορισμένους παίχτες (βλέπε Νίκολας), ωστόσο με τέτοιο ρόστερ, δυνατή έδρα και πολύ καλό προπονητή (Σκαριόλο) είναι θέμα χρόνου κάποια στιγμή να αποδώσει. Δυνατό στοιχείο της Αρμάνι το μπάσκετ σε ανοιχτό γήπεδο αλλά και το μακρινό σουτ, ωστόσο ο Παναθηναϊκός αν εκμεταλλευτεί την καλή του άμυνα και το γεγονός ότι η Αρμάνι προέρχεται από ένα σερί πολύ κακών εμφανίσεων στην Ιταλία, μπορεί να κάνει το 2/2 μέσα και έξω.
  Πάμε στην Φενέρμπαχτσε Ούλκερ. Επίσης μία ομάδα με δυνατό ρόστερ αλλά αδυναμία να αποδώσει σαν ομάδα. Για την ακρίβεια στο ρόστερ συναντάμε πολύ δυνατή front line με τους Πεκέρ, Βίντμαρ, Σαβάς και Γκιστ, πολύ ταλαντούχα και αθλητικά guard με τους Τόμας, Πρέλζιτς, Ούκιτς και Τζέρελς καθώς και τους πολύ έμπειρους Τουρκσάν και Ονάν. Γενικά από θέμα παιχτών το ρόστερ είναι πολύ γεμάτο και ποιοτικό αλλά το ρεκόρ 6 νικών - 4 ηττών στην πρώτη φάση και η 6η θέση στο Τουρκικό Πρωτάθλημα μαρτυράνε προβλήματα λειτουργίας και αστάθειας στην ομάδα. Σίγουρα δεν μπορεί να την υποτιμήσει ο Παναθηναϊκός (άλλωστε στα φιλικά προετοιμασίας ηττήθηκε καθώς επίσης σχεδόν όλα τα ματς που έχασε στον πρώτο γύρο η Φενέρ τα έχασε πολύ μικρές διαφορές), ωστόσο θεωρητικά ένας καλός Παναθηναϊκός εύκολα έχει τουλάχιστον μία νίκη απέναντί της εντός έδρας.
  Τέλος έχουμε την Ρωσική Ουνίξ Καζάν. Αυτήν την ομάδα μπορώ να την περιγράψω και με μία λέξη: Απρόβλεπτη! Πως αλλιώς θα μπορούσα να χαρακτηρίσω άλλωστε μια ομάδα που χάνει από την πολύ δυνατή Σιένα μέσα στην έδρα της και στον δεύτερο γύρο νικάει μέσα στην Ιταλία? Η Ουνίξ πιο συγκεκριμένα είναι ομάδα που στηρίζεται πολύ στο σκόρ (και στην τρέλα ενίωτε) των 3 αμερικανών του Τερρέλ Λάιντι, Λυνν Γκριρ και Χένρι Ντόμερκαντ τους οποίους πλαισιώνουν ένα σύνολο έμπειρων-γυρολόγων του Ευρωπαϊκού μπάσκετ με εξέχοντες τους Μάικ Γουίλκινσον, Κέλλυ Μακάρτι, Αλεξέι Σαβρασένκο, Ζάκχαρ Πασούτιν και την πρόσφατη προσθήκη, τον Μπόστγιαν Νάχμπαρ. Από κει και πέρα σημείο αναφοράς στην ρακέτα είναι Αυστραλός "Σόφο" Νέιθαν Τζαγουάι, αλλα γενικά το μπάσκετ που αποδίδει η Ουνίξ δεν είναι οργανωμένο, έχει πολλές "μπούκες" και σουτ, βούτηρο στο ψωμί δηλαδή για την άμυνα του Παναθηναϊκού, ωστόσο παρουσιάζεται αρκετά ανεβασμένη ψυχολογικά μετά την χθεσινό νικηφόρο ξεκίνημα στο Top16 επί της Φενέρ και για αυτό το ματς της δεύτερης αγωνιστικής χρειάζεται μεγάλη προσοχή.

Αυτά και για τον Παναθηναϊκό, ελπίζω σήμερα να κάνει ξεκίνημα με το δεξί στην φάση των 16 και να βάλει τις βάσεις για μια εύκολη πρόκριση στους 8 της διοργάνωσης. Μετά το σημερινό post θα πάρω ένα "ρεπό" 2 ημερών και επιστρέφω το ΣΚ με περισσότερα! Χαιρετώ σας!

Το ελληνικό Top16 της Ευρωλίγκα προ των πυλών (Part 1)

Καλημέρα σε όλους! Σήμερα έχουμε επικαιρότητα. Ως γνωστόν σήμερα αρχίζει η δεύτερη φάση της Ευρωλίγκας, το Τοp16, και οι 2 ελληνικές ομάδες Παναθηναϊκός και Ολυμπιακός ξαναρίχνονται στην μάχη για ένα εισητήριο στο Final4 της Κωνσταντινούπολης. Έτσι λοιπόν σκέφτηκα στο σημερινό post, να κάνω έναν σχολιασμό-ανάλυση για τον όμιλο της κάθε ελληνικής ομάδας ξεχωριστά, και για να μην χρονοτριβούμε θα ξεκινήσω με τον όμιλο του Ολυμπιακού:
 Οκ είναι προφανές ότι τα πράγματα για τον όμιλο του Ολυμπιακού θα μπορούσαν να είναι και καλύτερα, διότι η κλήρωση έφερε στον Ολυμπιακό την πιο καυτή ομάδα της Ευρωλίγκας την δεδομένη στιγμή ΤΣΣΚΑ Μόσχας, την καλύτερη αντικειμενικά ομάδα από τους υπόλοιπους 3ους την Αναντόλου Εφές και άλλη μία Τουρκική ομάδα την πάντα επικίνδυνη Γαλατασαράϊ, αλλά ας τα πάρουμε όλα από την αρχή.
  Καταρχάς ο Ολυμπιακός σαν Ολυμπιακός είναι σίγουρο και ευρέως αποδεκτό ότι με καλό μπάσκετ από την πλευρά του, μπορεί να νικήσει εύκολα τουλάχιστον τις 2 τουρκικές ομάδες, μέσα και έξω.Για την ακρίβεια.από άποψη ρόστερ δεν υστερεί, αφού Σπανούλης,Hines,Παπανικολάου,Πρίντεζης είναι πολύ ανεβασμένοι,ωστόσο τα στοιχεία που αποτελούν ερωτηματικά για τον Ολυμπιακό είναι δύο, και αυτά είναι η χημεία μεταξύ υπάρχοντος κορμού και των 2 νέων αμερικανών, και η απειρία. Πιο συγκεκριμένα οι δύο παίχτες που ήρθαν στον Ολυμπιακό, Acie Law και Joey Dorsey, βάσει προσόντων είναι super! Τους έχω παρακολουθήσει και τους δύο κυρίως στο ΝΒΑ, και έχω να πω τα καλύτερα, ωστόσο έχοντας παίξει μόνο μισή σεζόν Ευρωπαικό μπάσκετ σε Παρτιζάν και Κάχα Λαμποράλ αντίστοιχα, και ερχόμενοι στα μέσα της σεζόν στο λιμάνι, είναι αρκετά δύσκολο να προσαρμοστούν άμεσα στις απαιτήσεις του Ντούντα και να βοηθήσουν ουσιαστικά την ομάδα. Τώρα όσον αφορά την απειρία δεν χρειάζονται πολλές εξηγήσεις, ο φετινός Ολυμπιακός είναι από τους πιο νεανικούς της τελευταίας 10ετίας, με 7 παίχτες στο ρόστερ κάτω των 23 (Λούκας, Παπανικολάου, Μάντζαρης, Σλούκας, Κατσίβελης, Γκετσεβίτσιους, Κέσελι)  δικαιολογημένα υπάρχουν πολλοί ενδοιασμοί για το αν θα μπορέσουν να ανταπεξέλθουν στις απαιτήσεις και την πίεση του Τοp16.
  Και ας προχωρήσουμε στους αντιπάλους του Ολυμπιακού. Όσον αφορά την ΤΣΣΚΑ, από άποψη ρόστερ με τους Τεόντοσιτς, Κιριλένκο, Κρστιτς, Σισκάουσκας, Λαβρίνοβιτς, Χριάπα να δεσπόζουν αλλά και με πολύ ανεβασμένους τους Σβεντ και Βοροντσέβιτς μιλάμε για μια υπερομάδα, η οποία εμφανώς έχει δεχθεί 100% την φιλοσοφία του γνωστού μας Γιόνας Καζλάουσκας, τρέχει πολύ, κυνηγάει όλες τις φάσεις και αυτό βγαίνει στο γήπεδο αφού σε Ευρωλίγκα και Πρωτάθλημα Ρωσίας προχωράει αήττητη (για το πρωτάθλημα έχω έναν μικρό ενδοιασμό για μία ήττα). Σίγουρα η σημερινή πρεμιέρα απέναντι της είναι πολύ σημαντική διότι με νίκη αποκτά ένα καθαρό προβάδισμα για την 2η θέση και βάζει βάσεις για το κυνήγι της πρώτης.
  Πάμε στην Εφές Αναντόλου. Ας είμαστε ρεαλιστικοί, η Εφές στον πρώτο γύρο της Ευρωλίγκας ήταν κάτω των προσδοκιών. Με ρόστερ που απαρτίζουν οι Βούγιασιτς, Κίνσεϊ, Τουνσερί, Ιλγιάσοβα, Μπάρατς, Σαβάνοβιτς μια δεύτερη θέση στην κανονική περίοδο επιβαλόταν, ωστόσο ποτέ δεν είναι αργά, και η Εφές επιστρέφει στο Top16 αποφασισμένη να ξεχάσει τον πρώτο γύρο, και να διεκδικήσει μια θέση στο Final4 που γίνεται στην "έδρα της" κάτι που αναμφισβήτητα αποτελεί έξτρα κίνητρο. Βάλτε στην εξίσωση ακόμα ότι προστέθηκε στο δυναμικό της ο εξαιρετικά ταλαντούχος πρώην γκαρντ της Πρόκομ Όλιβερ Λαφαγιέτ και μιλάμε για ομάδα που στην καλή της μέρα και με όπλο την δυνατή της έδρα της μπορεί να διεκδικήσει με λίγη τύχη ακόμα και την πρώτη θέση στον όμιλο. Σημαντικό συν για τον Ολυμπιακό ότι η Εφές δεν ενισχύεται πλέον με το βασικότερο επιθετικό της όπλο, τον Ερσάν Ιλγιάσοβα λόγω της επιστροφής του στο ΝΒΑ.
   Για το τέλος η λιγότερο απειλητική για τον Ολυμπιακό Γαλατασαράϊ. Το γεγονός ότι τερμάτισε 4η στον πρώτο γύρο πρέπει μεν να λειτουργεί σαν ελαφρυντικό από θέμα πίεσης για τον Ολυμπιακό αλλά δεν πρέπει σε καμία περίπτωση να γίνει αιτία για να την υποτιμήσει, διότι μπορεί να του αποβεί μοιραίο. Το ρόστερ δεν είναι το καλύτερο που μπορείς να συναντήσεις, για την ακρίβεια απαρτίζεται από πολλούς ρολίστες, αλλα αυτό που αξίζει να σημειωθεί είναι ότι συναντάμε πολύ καλούς περιφερειακούς παίχτες με έμφαση στο σουτ και στο σκοράρισμα, και πιο συγκεκριμένα μιλάμε για τους γνωστούς σε μας από την θητεία τους σε Πανιώνιο, Ολυμπιακό και Παναθηναϊκό, Εντέρ Αρσλάν, Τζαμόν Λούκας και Γιάκα Λάκοβιτς αντίστοιχα, συν τον all-around forward Πρέστον Σούμπερτ. Από κει και πέρα σημείο αναφοράς μπορεί να θεωρηθεί ο πάντα ποιοτικός και έμπειρος Ντάριους Σονγκάιλα, αλλά ουσιαστικά ο Ολυμπιακός με σοβαρές εμφανίσεις και παιχνίδι βασισμένο στην άμυνα και τον γρήγορο ρυθμό θα έχει θεωρητικά εύκολα βράδια.

Αυτό ήταν το Part 1 για σήμερα, να ευχηθώ καλή επιτυχία στον Ολυμπιακό στην πρεμιέρα με την ΤΣΣΚΑ, και επιστρέφω αύριο με Part 2 και Παναθηναϊκό.Χαιρετώ σας!